Κάθε τέλος δύσκολο..

Η αυλαία έχει πέσει.

Ότι ήταν να γίνει έγινε, ΤΙΠΟΤΑ δεν αλλάζει πια.

Τίποτα δεν γυρίζει στο παρέλθον, τιπότα δεν μένει στο παρέλθον.

Κάθε τέλος είναι δύσκολο, αλλά κάθε τέλος σημαίνει και μια καινούρια αρχή.

Ναι, μια καίνουρία αρχή. Αυτό χρείαζομαι.

Δεν ξέρω αν μπόρω να κάνω τώρα την αρχή, μα το τέλος έφτασε.

Δεν πάει αλλό, εδώ μπαίνει το τέλος, κατί που δεν επιδιώξα, κατί που δεν ήθελα,

κατί που ήταν όμως αναποφέκτο, κάτι που έφτασε τελίκα.

Όλα αυτά θα μείνουν ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ χαραγμένα κάπου σε ένα χάρτι, σε ένα τετράδιο, σε μια κάρδια, σε ένα μυάλο. Πάντα θα ύπαρχουν κάπου.

Απλά τώρα πρέπει να φύγω μακρύα και έγω. Έσεις το έχετε κάνει ήδη.

Αύτη τη φόρα όμως δεν θα φύγω γιατί το έχετε κάνει κι έσεις.

Αύτη τη φόρα θα φύγω ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Θα ζήσω για μένα, θα παλέψω για μένα, θα πίστευω για μένα, θα θέλω για μένα, θα πόνω για μένα, θα κλαίω για μένα, θα γελώ για μένα, θα χορεύω για μένα, θα μέθω για μένα, θα ξενύχτω για μένα, θα είμαι καλά για μένα. ΟΤΙ ΚΑΝΩ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Και αύτη τη φόρα θα φύγω αλήθινα.

Θα φύγω μακρύα από ότι με κρατούσε πίσω,

μακρύα από ότι μου δημιουργούσε απείρα κόμπλεξ.

Τώρα πια θα είμαι έγω χώρις κομπλέξ χώρις να φοβάμαι να είμαι η προταγωνίστρια.

Μόνο το πρώτο βήμα έπρεπε να κάνω.

Και τώρα που το έκανα μπόρω να κάνω κι αλλά πολλά βήματα γιατί αυτη τη φόρα φευγώ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Απλά έπρεπε να γίνει η αρχή και τώρα που έγινε είμαι ΚΑΛΑ κι αυτό έχει σημασία.

When your gone..

I always needed time on my own

I never thought I'd need you there when I cry

And the days feel like years when I'm alone

And the bed where you lie is made up on your side

When you walk away

I count the steps that you take

Do you see how much I need you right now?
When you're gone...

The pieces of my heart are missing you

When you're gone...

The face I came to know is missing too
When you're gone

The words I need to hear to always get me through

The day and make it ok

I miss you

I've never felt this way before

Everything that I do reminds me of you

And the clothes you left, they lie on the floor

And they smell just like you,

I love the things that you do

When you walk away

I count the steps that you take

Do you see how much I need you right now?
When you're gone...

The pieces of my heart are missing you

And when you're gone

The face I came to know is missing too
And when you're gone

The words I need to hear to always get me through

The day and make it ok

I miss you

We were made for each other

Out here forever I know we were, yeah
And all I ever wanted was for you to know

Everything I'd do,

I'd give my heart and soul I can hardly breathe

I need to feel you here with me, yeah

When you're gone...

The pieces of my heart are missing you

And when you're gone

The face I came to know is missing too
And when you're gone

All the words I need to hear will always get me through

The day and make it ok

I miss you...

Πόσο υπέροχο τραγουδί;;<3

Κάθε φόρα που το ακούω δακρύζω, και κάθε φόρα αναρωτιέμαι πότε θα πάψω να δακρυζω.

Είναι το αγαπήμενο μου, το μόνο που εδω και 3(;) χρόνια,

δεν εφυγε πότε από τα τοπ για μενα τραγούδια είναι πάντα εκεί στην κορυφή.

Δεν πέρνα μέρα και να μην το ακούσω και να μην κλαψώ.

Ναι, καθέ φορα που το ακούω κλαίω,

είμαι μαζοχίστρια γιατί ενω ξέρω πως μου κάνει κακό να το ακούω,

εγώ εκεί να του ακούω και όχι μια και δύο φορές την μέρα, αλλά άπειρες.

Μου κανεί κακό και πολύ μαλίστα.

Το έχω συνδέσει με μια περίοδο που σημάδεψε την ζώη μου.

Μια φρίκτη περίοδο, που δεν είχα κανένα.

Μια περίοδο ασχήμη που όμως με έκανε πιο δύνατη σαν ανθρώπο,

μια περίοδο που με έκανε να αγαπήσω την μονάξια μου

μια περίοδο που με έκανε να καταλαβώ πραγμάτα όσο κι αν πόνουσε.

Και στην τελίκη έμαθα να ζω με τον πόνο τώρα πια δεν πείραζει.

Εγώ ο πόνος κι η μοναξία είμαστε φιλαρακία πλεον.

Είναι φόρες τώρα πια που η απούσια τους με ενόχλει.

Και τότε εγώ η χάζη μαζοχίστρια κάθομαι με τις ώρες και ακούω αυτό το τραγούδι.

Το ακούω και νιώθω ΟΛΑ τα συναισθήματα που ενιώθα τότε.

Όλος ο πόνος κι η μοναξία του τότε επανέρχονται στο μυαλό και την κάρδια μου.

Διώχνουν κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη.

Μένουν μόνο τα συναισθήματα εκείνα, ο πόνος κι η μοναξία.

Ένιωθα να διαλύομαι ΞΑΝΑ, ένιωθα ότι έπρεπε να ξεκινήσω από την αρχή.

Να ξεκινήσω να μαζευώ τα κομμάτια μου ΠΑΛΙ.

Να τα μαζευώ και όμως να μην μπόρω να τα ένωσω,

και ο πόνος όλοενα να δυναμώνει, να δύναμωνει και να μην μπόρω να το σταματήσω.

Στην σκέψη αυτόματα ερχόνται τα ατόμα του τότε, τα λόγια τους.

Τα λόγια τους τα ΨΕΥΤΙΚΑ.

Αν δεν εννόεις κατί καλύτερα μην το πεις.

Πραγματίκα αναρωτιεμαί πως καταφέρα να επιβιώσω εκείνη την περίοδο,

και να μην κάνω καμία βλακεία.

Τόσο χαλία ήταν. :|

Summer.

Έκει που εψάχνα κάτι στίχους, βρήκα αυτούς -Πόσο πόλυ μου ταιρίαζουν;;- :

Just the smell on the summer can make me fall in love
We go to the parties listen to the dj’s
Dance dance dance and go crazy
She’s a party queen an she’s in party heaven
Her clock is stuck on late
Got a first name basis at 7-11

καλοκαίριιι λοιπόν..

Και κάταλαβα πόσο αγαπώ το καλόκαιρί και ίδιεταιρα αυτό το διάστημα.

Πόσο υπέροχα παίζει να'ναι πάντα τετοιο καίρο;;

Ακόμα κι όταν όλα μου πάνε χάλια, ΠΑΝΤΑ τετοιο καίρο η διάθεση μου φτιάχνει,,

το μόνο που θέλω είναι να διασκεδάζωω, να πίνω, να μεθώ, να γελώ, να πηγαίνω παραλία.

Ναι αυτή είναι η καλύτερη περίοδος του χρόνου έδω και χρόνια.

Ο τελευταίος μήνας του καλοκαίριου, ο τελευταίος και πιο ύπεροχος.

Ο τόπος γεμίζει κόσμο, κόσμο γνωστό και άγνωστο, ωραίο και μη.

Τα πάντα είναι τόσο υπερόχα, η παρέα, η πλατεία, ο κόσμος.

Όλη τη χρόνια δεν πίστευω πως και αυτός ο Αύγουστος θα είναι τόσο υπέροχος,

όσο ο προηγούμενος, κι όμως καθέ χρόνο και καλύτερα..

Ο φετίνος όμως είναι πιο ξεχωρίστος από όλους τους υπολοιπους,

όχι ότι άλλαξε κάτι, τα πάντα είναι ιδία η πάρεα, η πλατεία.

Αυτό που άλλαξε είναι κάτι σε έμενα και τα συναισθήματα μου.

Και δεν το άλλαξα έγω καποιος άλλος το έκανε.

Ναι μπόρει και να'μαι ερωτευμένη.

Ποιος;; Εγώ :Ο

Ναι, εγώ που πότε δεν είχα φάει κόλλημα με κανέναν,

Εγώ πότε δεν ήθελα κανέναν,

Εγώ που πότε δεν ασχόληθηκα πραγματίκα με τ'αγόρια.

Ναι, εγώ.

Για να πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν όντως είμαι ερωτευμένη,

παντώς κατί έχει αλλάξει μέσα μου, και το έχει αλλάξει αυτός.

Μπόρει απλά να είναι κόλλημα, όμως σίγουρα δεν μ'αρέσει απλώς.

Άπλα θα μείνουμε όπως είμαστε, γιατί ΠΟΤΕ δεν θα γίνει κατί μετάξυ μας..

Γιατί εγώ είμαι δείλη κι αυτός πότε δεν θα κάνει κάτι.

Να πέρνατε τόσο όμορφα όσο έγω. x

Γιατί θέλω να ερωτευτώ.

Μάλλον είμαι μαζοχίστρια, βασίκα νόμιζω πως είμαι.

Ίσως είμαι ο μόνος ανθρώπος που θέλει να ερωτευτεί,
θελε΄θ να ερωτευτεί και να πόνεσει.

Αλλώστε αν δεν πόνεσω πως θα απολαύσω εντελώς τον έρωτα?

Ναι, θελώ να ερωτευτώ να πόνεσω, να κλάψω γι'αυτόν μα στο τέλος να είμαστε μαζί,

και μέτα το πιο δύσκολο κομμάτι...ο οριστικός χωρισμός.

Αλλά ναι θέλω να τον ζήσω κι αυτόν.

Θέλω να ζήσω τα πάντα.

Κι αν δεν πονέσεις πως να χάρεις?

Το γλύκο μέτα το ξίνο είναι πάντα πιο γλύκο.

Δεν θέλω να ερωτευτώ μόνο για να νιώσω τον πόνο.

Θέλω να ερωτευτώ γιατί είναι από τα εντονότερα συναισθήματα,

και μ'αρέσει να ζω έντονα.

Θέλω να ερωτευτώ γιατί είναι ομόρφο να γνωρίζεις ότι καποιος σε έχει αναγκη,

ότι καποιος σε χρειάζεται και σε θέλει δίπλα του.

Θέλω να ερωτευτώ γιατί είναι ομόρφο να εχείς καποιον αναγκή, να το χρειάζεσαι,

να είσαι εξαρτημένη απ'αυτόν και αυτός να είναι εκεί.

Θέλω να ερωτευτώ γιατί βλέπω τους ερωτευμένους να μιλούν συνέχεια για τον έρωτα τους,

ακόμα και χωρίς ανταποκρίση και ζηλεύω.

Θέλω να ερωτευτώ για να ακούω ερωτίκα τραγούδια και να ταυτίζομαι μαζί τους.

Θέλω να ερωτευτώ, να πόνεσω, να δακρύσω, να πολεμήσω για καποιον,

και στο τέλος ας  γίνω κομμάτια, να γίνω καμμάτια κι ας τα ψάχνω μέτα.

Γιατί θέλω να έχω μια τέτοια φωτογραφία με τ'αγορί μου:



Just be real.

Maybe it's just me, Couldn't you believe
That everything I said and did, wasn't just deceiving.

Γιατί ναι, είμαι απλά εγώ κι ας μην θες να το πιστεψείς.

Είμαι εγώ, αληθίνη,όσα έκανα τα ενιώθα, ήταν αληθίνα δεν ήταν απάτη.

Εσύ όμως έχεις γίνει ψεύτικη. Δεν το καταλαβαίνει ότι πια δεν είσαι ΕΣΥ?

Είναι μια αγνώστη που πηρέ τη θέση σου.

Γίνε όπως παλιά, γίνε όπως παλία αληθινή και αυθόρμητη, κι ας μην μιλήσουμε πότε ξανά,

φτάνει να είσαι έσυ οπως σε γνώρισα και σε αγαπήσα, γίνες όπως τότε που κατάφερες να με κανείς να εμπιστευτώ ξάνα τους ανθρώπους μετά από μια δύσκολη φάση της ζώης μου.

Γίνε πάλι εκείνο τα αυθόρμητο κορίτσι με το αυθέντικο χαμόγελο και την όρεξη για ζώη.

Δεν σου ζήτω να γίνουμαι πάλι φίλες, απλά γίνε όπως πριν ΑΛΗΘΙΝΗ.

-βλακεία ποστ, απλά αυτό νιώθω τώρα.-

My life is black and white.

 

 

Και η ζωή μου μοιάζει κάπως με αυτήν τη φωτογραφία που τα λέει όλα.

Είναι ασπρόμαυρη σαν αυτή χώρις γκρι συνήθως.

Σήμερα είναι υπέροχα, μαγικά.
Λέω πως πότε δεν θέλω να τελειώσει αυτή η μέρα,

και πως σίγουρα και οι επόμενες θα συνεχίσουν αν είναι τόσο όμορφες,
γιατί δεν γίνεται να χαθεί η μαγεία μέσα σε μια μέρα.

Είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να χαθεί η μαγεία σε μια μέρα.

Την επόμενη μέρα όμως συνειδητοποιώ πως ΟΛΑ ήταν μια ψευδαίσθηση.

Όχι μόνο η μαγεία χάνεται μέσα σε μια μέρα,

άλλα καταλαβαίνω ότι η προηγούμενη μαγική μέρα δεν ήταν ακριβώς όπως νόμιζα ότι την είχα ζήσει.

Καταλαβαίνω πως είχε και μια γερή δόση ονείρου,
του καλύτερου φαρμάκου που αν όμως πάρεις μεγαλύτερη δόση
από αύτη που πρέπει τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά.

Όμως ακόμα και τις "μαύρες" μέρες πάντα ονειρεύομαι.
Ονειρεύομαι μέρες όμορφες μαγικές.

Βασικά νομίζω πως όλοι ονειρεύονται γιατί όπως είπε κάποιος μια φορά:
“δεν μπορείς να είσαι με αυτόν που θες..αναγκάζεσαι να ζεις με όνειρο του”

Άλλωστε πως να ζήσεις δίχως όνειρα,
 αφού έρχονται για να μας φέρουν αγάπη,ευτυχία και θέληση για ζωή;

Και στο κάτω κάτω κανείς μας,ούτε εγώ,ούτε εσύ δεν μπορεί να τα σταματήσει με το έτσι θέλω,
και χίλιες φορές να πονέσω για ένα όνειρο που είχα το θάρρος να ζήσω,

παρά για ένα όνειρο που άφησα να χαθεί!

Μπορεί άραγε κανείς να ζήσει χωρίς να ονειρεύεται;

Νομίζω πως όχι, άλλωστε τι είδους ζωή θα ήταν αν δεν μπορούσες να την ονειρευτείς καλύτερη,

και να παλέψεις για να την κανείς καλύτερη, για να κατακτήσεις το όνειρο σου;

Υπάρχουν άραγε ανθρώποι που δεν ονειρεύονται,
έστω και στο πίσω μέρος του μυαλού τους;

Αν υπάρχουν θα ήθελα να γνωρίσω έναν,
θα ήθελα να μάθω πως μπορεί να ζει δίχως να ονειρεύεται.

Είναι όμορφη η ζωή τους; Πονούν τόσο όσο εμείς που ονειρευόμαστε;
Είναι τόσο ευτυχισμένοι όσο εμείς που ονειρευόμαστε;

Πώς μοιάζει αλήθεια ένας τέτοιος άνθρωπος;;

Και όλοι εμείς που ονειρευόμαστε πρέπει να ξέρουμε ότι:

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΑΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ  ΕΜΕΙΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΜΕ!

<3

Η δική μου ιστορία.

wohooo!
Παειι καιρός να γράψω εστώ και μια λέξη,
και στα αλήθεια μόνο αυτό χρείαζομουν..να γράψω.
Ένιωθα τόσο πολύ την αναγκή να γράφω που εγράφα ακόμα και σαν προχείρα στο κινήτο.
Το να γράφω είναι το μόνο που αποσχόλει το μυαλό μου απο το να σκέφτε όλα όσα έχουν συμβεί,
όλα οσα με έχουν πληγώσει και με πονούν ακόμα.
Γιατί ναί πονάω για μια φιλία που χαθήκε, που πνιίγηκε στη λίμνη του συμφερόντως,
μια νύχτα δίχως φεγγάρι κι αστερία.
Έιχε αφησεί ένα σημειώμα που έλεγε ότι την έσπρωξα και ότι εγω ευθύνομαι για όλα.
Δεν μπορώ να την διαψεύσω όμως γιατί δεν θυμάμαι.
Θύμαμαι ομώς που βούτηξα να την σώσω κι αυτή αρνηθήκε τη βοήθεια μου,
είχε πει να φύγω θα τα κατάφερνε και μόνη της.
Και έφυγα έκατσα στην όχθη και ξεκίνησα να κλαίω σιγανά και μετά πιο δυνάτα και μέτα με λυγμούς.
Ένιωθα ερείπιο, σαν ζώντανος νέκρος και όμως χαμογελούσα,
 και εκρύβα τον πόνο που ενιώθα και καθέ μέρα με σκοτώνε όλο και περισσότερο και κάνεις δεν ήταν έκει για να με βοηθήσει ΚΑΝΕΝΑΣ. Είμουν μονη μου.
Αφήσα τον πόνο εκεί δεν έκανα τίποτα για να τον ηρεμήσω μέχρι που με έφερε στα πρόθυρα του θάνατου και του είπα φτάνει πια κατάλαβα το λαθός μου και τώρα πια είμαι αρκετα δύνατη για να αντιμετωπισώ τον κόσμο. Και τώρα παλεύω, παλεύω για μένα για μια φίλια.
Άυτη είναι η δίκη μου ιστόρια όπως ο καθένας εχεί την δίκη του ετσί και γω.

Να περνάτε όμορφα.