Ασυναρτησίες...

Κι είναι κι αυτές οι μέρες, που δε ξέρεις τι θες να κάνεις με τη ζωή σου. Που νιώθεις τόσο άχρηστος. Που είσαι τόσο μικρός. Μικρός κι ασήμαντος. Μα πάντα έτσι ήταν. Δεν έχει αλλάξει κάτι. Και όμως, έχουν αλλάξει τόσα πολλά, έχουν αλλάξει τα πάντα. Το ξέρω, το ξέρεις, το ξέρουμε. Το ξέρουμε καλά. Δεν αλλάξαν μόνο τα πάντα όμως, αλλάξαμε κι εμείς. Το ξέρεις. Το ξέρω. Και πάντα θα γίνετε έτσι. Όχι; Ναι. Το ξέρουμε κι αυτό. Τελικά ξέρουμε πολλά. Ναι, έχεις δίκιο, όχι και τόσα. Τίποτα δε ξέρουμε. Που θα είμαστε αύριο, που σε ένα χρόνο από τώρα. Έχει καμιά σημμασία όμως; Πρέπει να έχει; Δεν ξέρω. Από τη μία λένε ''ζήσε τη κάθε σου μέρα σαν να είναι η τελευταία'', δεν ξέρω, νομίζω ότι αυτό δεν γίνεται. Φαντάζομαι τον εαυτό μου, να ζει τη κάθε του μέρα σαν να είναι τελευταία, και μου φαίνεται ότι η ζωή μου θα μοιάζει με πλοίο ακυβέρνητο, πλοίο που πλέει(ούτε καν βασικά, απλά επιπλέει) στη θάλασσα, δίχως προορισμό, δίχως να ξέρει που να πάει.Γιατί ναι υποτίθεται, ότι άμα είναι η τελευταία σου μέρα, δεν χρειάζεται να έχεις όνειρα για το μέλλον, ούτε στόχους. Ζεις και ότι βγει. Έτσι πρέπει να ζούμε; Βέβαια, θα μου πεις, εσύ το πήρες τις μετροιτής, προφανώς και δεν εννοούμε κάτι τέτοιο όταν το λέμε. Εννοούμε απλά να απολαμβάνεις τη ζωή σου, να κάνεις πράγματα που σου αρέσουν, να μη χαλιέσε με βλακείες, να γελάς. Κυρίως να γελάς. Γιατί είναι κι αυτό το άλλο που λέμε ''η μόνη μέρα που ήταν χαμένη, ήταν αυτή που δε γέλασες'' ή κάτι τέτοιο. Σε αυτό συμφωνώ. Άλλωστε, όταν γελάς, όλα είναι πιο ωραία. Τα κάνεις όλα πιο ωραία. Αλλά να γελάς, να γελάς με τη ψυχή σου, να γελάς με τα μάτια σου, γιατί αν γελάς μονάχα με το στόμα σου, δεν είναι αρκετό. Αν δεν γελάς με τα μάτια και τη ψυχή σου, τότε δε γελάς αληθινά, να ξέρεις..
Πολλές ασυναρτησίες, όπως συνέχεια τώρα τελευταία, αλλά, το μαυλό μου είναι τόσο μπερδεμένο τελευταία. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Ή μάλλον ξέρω, απλά δε ξέρω πως να το κάνω. Δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω. Δεν ξέρω αν είμαι ικανή για να το κάνω.Είναι πολλά που δε ξέρω. Και με φοβίζει το να μη ξέρω.Όμως μ'αρέσει κιόλας. Μ'αρέσει να ψάχνω, να βρίσκω, να διαβάζω, να μιλώ. Και ναι, οι ασυναρτησίες συνεχίζονται. Πότε δε κατάλαβα πως καταφέρνω να μιλώ όταν στο κεφάλι μου είναι όλα τόσο μπερδεμένα, και μετά, καταλαβαίνω, ότι το ίδιο μπερδεμένα βγαίνουν και προς τα έξω, και ότι κανένας δε καταλαβαίνει τι λέω, -και καλύτερα, πιθανότατα θα τρομάζαν αν ήξεραν-. Και επειδή δε ξέρω που θέλω να καταλήξω, και αν θέλω να καταλήξω κάπου, δε ξέρω αν μπορώ, καληνύχτα..

Για τα αλλού - μη ελπίζεις - δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό..

Πάντα ήταν παγιδευμένη. Παγιδευμένη στον ίδιο της τον εαυτό. Έτσι ένιωθε. Έτσι ήταν.  Και δεν ήλπιζε ότι θα αλλάξει κάτι σύντομα. Πάντα έτσι θα ήταν, παγιδευμένη στον εαυτό το της, που τόσο σιχαίνεται, που απεχθάνεται. Να αναρωτιέται, αν θα φτιάξουν  ποτέ τα πράγματα, ή αν θα είναι πάντα τόσο σκατά. Αν θα είναι αυτή πάντα τόσο σκατά. Αν θα τα κάνει πάντα τόσο σκατά. Τόσο απελπιστικά σκατά. Με τα πάντα. Δεν είναι ικανή για τίποτα. Έτσι της φαίνεται. Περίεργες σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό της και απόψε. Τι κάνει; Τι θα κάνει; Ποια είναι; Ποια θέλει να είναι; Ποια ήταν; Ποια θα γίνει; Θα γίνει κάποια ή θα είναι πάντα το ίδιο τίποτα; Ξέρει, ή μάλλον βλέπει, νιώθει πως όλοι είναι ξεχωριστοί.  Ο καθένας με το δικό του τρόπο. Και μετά είναι αυτή. Δεν μπορεί να δει πως είναι ξεχωριστή αυτή. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί είναι ξεχωριστή. Και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι προφανώς δεν είναι. Απορεί πως της πέρασε έστω από το μυαλό πως μπορεί να είναι ξεχωριστή. Το ξέρει. Πάντα το ήξερε. Ούτε όμορφη είναι, ούτε καμιά ιδιαίτερη προσωπικότητα έχει. Τίποτα. Μια καταδικασμένη μετριότητα. Έτσι γεννήθηκε, έτσι θα πεθάνει. Όσο σκληρά κι αν παλεύει για να αλλάξει αυτό. Πόσες φορές δεν σκέφτηκε ότι καλύτερα θα ήταν να ήταν ένα μηδενικό πάρα μια μετριότητα; Τη μισεί τη μετριότητα. Θεωρεί ότι αυτό είναι που καταστρέφει τους ανθρώπους. Η μετριότητα και η συνήθεια. Και είναι ότι μισεί. Μια συνηθισμένη μετριότητα. Χωρίς να ξέρει ούτε πως, ούτε γιατί, πάντα βρίσκει ένα τρόπο να καταστρέφει ότι αγαπάει. Να κάνει κομμάτια ότι την ενδιαφέρει. Ίσως γι’ αυτό τώρα πια προσποιείται ότι δεν την ενδιαφέρει τίποτα, για να μη διαλύσει τίποτα άλλο, κανέναν άλλο. Σχεδόν έπεισε τον εαυτό της ότι ισχύει όμως. Ότι δεν την ενδιαφέρει κανένας και τίποτα, ότι δεν νοιάζεται για κανένα και τίποτα. Σχεδόν το έχει καταφέρει, εκτός από εκείνα τα βράδια που κάθεται μόνη της, στο δωμάτιο της και σκέφτεται. Νοιάζεται. Κατά βάθος το ξέρει. Μα δεν θέλει να το δεχτεί. Φτάνει τόσο κοντά στο να πείσει τον εαυτό της ότι δεν νοιάζεται. Δεν μπορεί σε ένα μόνο βράδυ να γυρνάει στην αρχή. Δεν νοιάζεται. Το φωνάζει. Για να το ακούσει ποίος; Αυτή; Και αυτή η κραυγή είναι τόσο εκκωφαντική μες τη σιωπή. Είναι μια απελπισμένη κραυγή. Μια απελπισμένη κραυγή που με το δικό της τρόπο ζητάει βοήθεια. Μα κανένας δεν την ακούει. Κανένας δεν τη καταλαβαίνει. Κανένας δεν δίνει σημασία στη τρελή που φωνάζει. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Αφού αυτή δε νοιάζεται για κανένα. Γιατί να νοιαστούν αυτοί ; Έτσι δεν λέει αυτή; Έτσι λέει. Τι λόγο έχουν να την αμφισβητήσουν; Αν λέει ότι δεν νοιάζεται, δεν νοιάζεται. Ποίος ο λόγος να ψάξουν βαθύτερα; Ποίος ξέρει τι μπορεί να κρύβει αυτή; Και αν ψάξουν, αν ψάξουν θα τους αρέσει αυτό που θα δουν;; Όχι, σίγουρα όχι. Τα μάτια της είναι τόσο σκοτεινά. Κρύβουν τόσα πολλά. Φαίνεται αυτό. Ίσως για αυτό δεν μπαίνει κανένας στο κόπο να δει. Γιατί είναι πολλά, και ποίος θα το αντέξει; Κανένας. Εδώ η ίδια δεν αντέχει τον εαυτό της. Τον μισεί. Τον απεχθάνεται. Από κάθε άποψη. Πως μπορεί κάποιος άλλος που θα μάθει να την αγαπάει; Δε μπορεί. Για αυτό καλύτερα να μη ξέρει κανένας. Όχι ότι την αγαπάει κανένας έτσι κι αλλιώς. Μα αν μάθουν, αν μάθουν θα είναι χειρότερα. Πάντα είναι χειρότερα όταν ξέρουν κι άλλοι. Για αυτό δεν αφήνει κανένα να τη πλησιάσει μάλλον. Γιατί φοβάται. Φοβάται μη μάθουν οι άλλοι τι είναι. Και τότε, τότε όχι μόνο δεν θα την αγαπούν -άλλωστε, αυτό το έχει συνηθίσει, δεν την ενοχλεί και τόσο πια, δεν αγαπά, για να την αγαπούν, αγαπά γιατί έτσι θέλει, έτσι νιώθει- αλλά θα την σιχαίνονται, όπως σιχαίνεται η ίδια τον εαυτό της. Και τότε τι; Δε θα μείνει κανένας δίπλα της. Ούτε επιφανειακά έστω, γιατί πραγματικά δίπλα της ποίος ήταν ποτέ; Κανένας. Το ξέρει αυτό. Το δέχεται. Το καταλαβαίνει, ούτε αυτή θα πλησίαζε και πόσο μάλλον θα στεκόταν σε ένα άτομο σαν κι αυτή. Ξέρει πόσο σπαστική μπορεί να γίνει. Μα το κάνει ασυναίσθητα. Δε το καταλαβαίνει. Και γίνεται σπαστική με αυτούς που αγαπά, με αυτούς που νοιάζεται. Όχι δε νοιάζεται. Δε νοιάζεται για κανένα και για τίποτα. Δε μπορεί να νοιάζεται. Ό,τι αγαπάει το καταστρέφει. Δε θέλει να νοιάζεται. Το είπαμε και πριν, δεν έχει δικαίωμα να νοιάζεται. Ούτε καν για αυτόν. Γιατί ούτε αυτόν τον αγαπάει. Πόσες φορές δε το έχει πει σε όλους; Πόσες φορές δε το έχει πει στον ίδιο; ''Σ'αγαπάω, ούτε καν ρε χαζέ, μη χαίρεσαι, θα 'θέλες''.  Ποία είναι αυτή για να θέλει αυτόν; Δεν του αξίζει, αυτός είναι τόσο καλός. Βέβαια κι αυτός κουβαλάει πολλά φαίνεται. Κι αυτού τα μάτια του είναι σκοτεινά, μα αυτού έχουν και μια λάμψη, μια λάμψη αλλιώτικη. Κάθε φορά που τα κοιτάει αυτή τα μάτια του και χάνεται και ταξιδεύει, τραβά το βλέμμα της και έχει πονοκέφαλο. Είναι όλα τόσο έντονα μεταξύ τους. 2 χαμένες ψυχές. Δεν υπάρχει μεταξύ τους. Δεν υπάρχει τίποτα. Απλά είναι 2 άνθρωποι, άνθρωποι που δε κολλάνε πουθενά και που κολλάνε σε όλα. Τέτοιοι άνθρωποι. Που λείπει ο ένας στον άλλον, μα κανένας δε το λέει, μα κανένας δεν κάνει κάτι για να το δείξει. Εγωιστές. Αυτό είναι. Και οι δύο είναι εγωιστές. Κάνουν πως τάχα δεν τους νοιάζει. Καλά αυτόν μάλλον δεν τον νοιάζει στα αλήθεια. Τι δουλειά έχει με αυτήν άλλωστε; Αυτός είναι η χαρά της ζωής, αυτή πάλι, ας μη το συζητήσουμε. Μάλλον όντως αυτός δε νοιάζεται, για αυτό και δε κάνει τίποτα να της το δείξει. Αυτή όμως; Αυτή νοιάζεται. Το ξέρει. Δε θέλει να το παραδεχτεί. Δεν το παραδέχεται. Δεν θα τον αφήσει να δει πως νοιάζεται. Ούτε τώρα, ούτε ποτέ. Δεν της λείπει. Δεν την ενδιαφέρει τι κάνει. Δε γαμιέται; Ναι γαμιέται, κυριολεκτικά όμως, και αυτή τη πονάει. Δε θέλει να ξέρει. Θέλει να κόψει κάθε επαφή. Όχι δε θέλει. Θέλει γαμώτο, θέλει, αλλά δε μπορεί. Της είναι απαραίτητος. Δεν το δέχεται όμως, το παλεύει, να μην είναι έτσι. Δε γίνεται να είναι έτσι. Αν είναι έτσι αυτή μια ζωή θα πληγώνεται- και ας λέει ότι δεν πληγώνεται- και αυτός δε θα ξέρει τίποτα, θα το κάνει άθελα του. Και αυτουνού δε του αρέσει να πληγώνει κόσμο. Και αυτή τον προκαλεί. Παίζουν περίεργο παιχνίδι αυτοί. Μάλλον δεν το ξέρουν ούτε οι ίδιοι. Τι κρίμα. Αν αυτή μιλούσε.. Ποίος ξέρει; Ίσως να της έκοβε τη καλημέρα -που δε τη λένε κιόλας, έτσι κι αλλιώς- και ίσως τότε αυτός να της περνούσε. Αλλά είναι δειλή. Μια δειλή μετριότητα. Ανίκανη να κρατήσει την οποιαδήποτε σχέση. Τα κάνει σκατά σε ότι έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι να απορείς μετά που δεν τους αγαπά τους ανθρώπους, που δεν τους πάει. Δεν είναι ότι της έχουν κάνει κάτι, αλλά, αυτή μάλλον είναι τόσο προβληματική, που δε τα βρίσκει μαζί τους. Μετά από λίγο τους διώχνει, δεν ξέρει γιατί, δεν ξέρει πως, αλλά το κάνει. Εσκεμμένα ή άθελα της, το κάνει. Τι να πεις όμως, τι μπορείς να πεις; Τίποτα δε μπορείς να της πεις. Δεν θα ακούσει. Είναι ξεροκέφαλη, παγιδευμένη στον εαυτό της, για πάντα..

Εγώ σ’ αγαπώ, εσύ μ’ αγαπάς έστω και λίγο; Έστω φιλικά. Απλά να μ’ αγαπάς λίγο θέλω. Να νοιάζεσαι. Όπως νοιαζόσουν μέχρι τώρα, όπως νοιαζόσουν αυτή τη βδομάδα. Έτσι θέλω να με νοιάζεσαι για πάντα. Και αν ήταν όλα αυτά ψεύτικα, ήταν τα πιο ωραία ψέματα. Και αν πληγωθώ στο τέλος; Ξέρεις κάτι; Πραγματικά δε με νοιάζει. Δε με νοιάζει αν θα πληγωθώ. Θα έδινα τα πάντα για να ξαναζούσα αυτές τις μέρες ξανά και ξανά, και ξανά. Να σε έχω δίπλα μου όπως σε είχα. Και ας μη σημαίνει τίποτα το να είσαι δίπλα μου και να με αγκαλιάζεις. Ας μη σημαίνουν τίποτα τα φιλιά στο μέτωπο και το μάγουλο. Ας μη σημαίνει τίποτα, τίποτα. Δε με νοιάζει. Απλά σε έχω ανάγκη. Έχω ανάγκη να είσαι εδώ, να σε βλέπω, να σε ακούω, να σε αγγίζω. Θέλω απλά να είσαι τριγύρω μου. Να με κοιτάς με αυτά τα ματάκια και να κάνεις βλακείες. Να είμαστε όπως είμαστε πάντα όταν είμαστε μαζί. Μόνο αυτό θέλω. Δεν θέλω να είμαι μακριά σου. Το μισώ αυτό, το ξέρεις; Ή μάλλον  το είχα συνηθίσει, δε με πείραζε πια. Μετά όμως από ότι έγινε αυτή τη βδομάδα, δεν το αντέχω. Δεν αντέχετε. Και ας μου γάμησες το μυαλό, εγώ σε θέλω εδώ. Και αν αυτό θέλεις, συνέχισε να μου γαμάς το μυαλό, δε με πειράζει. Τίποτα δε με πειράζει, αρκεί να είσαι εδώ. Σε έχω τόσο πολύ ανάγκη. Είσαι κάτι σαν εθισμός. Τι κάτι, εθισμός είσαι. Μεγαλύτερος και από τα ναρκωτικά. Αν και ποτέ δεν το πίστευα, έχουν δίκιο όταν λένε ότι οι μεγαλύτεροι εθισμοί είναι σε ανθρώπους και οδηγούν στους υπόλοιπους. Εννοώ ότι μισούσα το τσιγάρο, αυτή τη βδομάδα δε ξέρω πόσα πακέτα κάπνισα. Και σε παρακαλώ, 2 μεθύσια σε 2 μέρες; Και στο πρώτο να κλαίω για σένα; Για ποιόν; Για σένα. Αν είναι ποτέ δυνατόν, εγώ που δεν κλαίω ποτέ. Εγώ που δεν μεθούσα ποτέ. Εγώ που δεν έκανα τίποτα ποτέ...

FUCK YOU LIFE. REALLY FUCK YOU.

every fucking day we are complaining about how miserable our life is, how much it sucks. -even when is not- we are complaining coz our life is not perfect. we are fuckin idiots. because a girl I knew, dead yesterday from cancer, she has to fight every single day, but every single day was smiled, she was happy, no matter how painful her life was. It was one of the best girls I’ve met, and she’s gone. She’s an angel now, and maybe is better for her, I mean she is not going throught the pain any more, but she’s not here. She was 17, she didn’t even live the life she deserves. Isn’t it unfair? Why god choose to take the good people? 
Just R.I.P beautiful girl, u will never be forget.

Και ναι την ήξερα ελάχιστα, μα ο θάνατος της με πήρε τόσο από κάτω.. Δεν το αντέχω αυτό. Είναι τόσο άδικο γαμώτο μου. 

Σε εσένα που δεν θα το διαβάσεις ποτέ..

Νόμιζα πως σε είχα ξεπεράσει. Το πίστεψα, για λίγο. Τώρα όμως που δεν ήμαστε όπως πριν, μου λείπεις. Μου λείπει αυτό που είχαμε, ότι είχαμε, αν είχαμε κάτι τέλος πάντων. Όμως δεν θα ξανακολλήσω. Δεν πρέπει. Δεν αξίζεις πια. Δεν είσαι όπως πρώτα. Δεν είσαι εσύ. Δεν είσαι αυτός που ερωτεύτηκα και ίσως αυτό είναι που μου λείπει, εσύ, ο αληθινός εσύ. Και ναι δεν σε γουστάρω σαν άνθρωπο πλέον, όμως δεν μπορώ έτσι απλά να μη σε αγαπώ-ή ότι είναι αυτό το αίσθημα, anyway-. Μπορώ; Μα τι λέω, εδώ δεν μπορώ να αγνοήσω μικρά πράγματα, δεν μπορώ να αντισταθώ σε μικρά πράγματα, πως μπορώ σε σένα; Ειδικά εκείνες τις στιγμές που γίνεσαι πάλι ο παλιός εσύ, ο αληθινός. Εκείνες τις στιγμές σε ερωτεύομαι ξανά. Και όση πρόοδο καταφέρνω να κάνω όλες τις άλλες φορές που είσαι απλά σαν τους άλλους μέσα σε μια στιγμή γκρεμίζεται. Όταν με κοιτάς με αυτά τα γούτσου τα ματάκια τα πληγωμένα, και αφήνεις να φανεί πόσο πονάς, τότε που θέλω να σε πάρω αγκαλιά και να σου πω όλα θα πάνε καλά, τότε σε ερωτεύομαι ξανά. Και αν κάποιες φορές βρω τη δύναμη και σε πάρω αγκαλιά, φοβάμαι να μιλήσω, φοβάμαι ότι θα καταλάβεις. Και δεν μιλάω, απλά σε κοιτάζω, μα νομίζω καταλαβαίνεις. Και εσύ δεν θέλεις να καταλάβω ότι καταλαβαίνεις. Δε γίνεται να μη καταλαβαίνεις. Και είναι και αυτές οι άλλες φορές που είσαι τόσο πολύ σαν τους άλλους και καθόλου εσύ και θέλω τόσο πολύ να σε πλακώσω. Να σου φωνάξω να γίνεις όπως πριν

γιατί για καμιά και για κανέναν δεν αξίζει να χάσεις τον εαυτό σου (ποίος μιλά όμως εε; ειρωνεία..) . Και πραγματικά μακάρι να μην ήμουν τόσο δειλή, μακάρι να μπορούσα να σου μιλήσω. Μακάρι να μπορούσα να σε κάνω να δεις τον εαυτό σου με τα ματιά μου. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα ήθελες για τίποτα στο κόσμο να αλλάξεις όπως δεν θέλω ούτε γω. Αλλά μάλλον δε σ'αγαπάω αρκέτα, γιατί δε μπορώ να σου το πω. Φοβάμαι. Φοβάμαι να σου μιλήσω για ότιδηποτε πλέον, νιώθω τόσο ευάλωτη κοντά σου, νιώθω ότι αν σου μιλήσω μετά δεν θα μπορώ να ''κρυφτώ'' αν ξεκινήσω να σου μιλάω θα τα πω όλα, δεν θέλω όμως. Φοβόμουν ότι θα σε χάσω. Σε έχασα όμως. Το ήξερα από την αρχή ότι θα σε έχανα. Εγώ σε έσπρωξα μακριά μου, το ξέρω, ξέρω πως για όλα φταίω εγώ. Ξέρω ότι δεν έπρεπε να το κάνω αυτό, μα δε μπορούσε, με πλησίαζες επικίνδυνα πολύ, θα δενόμουν. Και πάντα αυτό κάνω, κάθε φορά, μα κάθε φορά που έρχομαι πιο κοντά με κάποιον τον διώχνω μακριά. Φοβάμαι τόσο πολύ τους ανθρώπους. Εσύ λοιπόν δεν ήσουν η εξαίρεση, αν και με έκανες να ξεπεράσω τα όρια μου. Έφτασες πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλο προσπάθησε, παραλίγο να το αφήσω να συμβεί.
Καλύτερα όμως έτσι, γιατί αν το άφηνα να συμβεί, ή θα έφευγες εσύ, ή εγώ γιατί εγώ ξέρω πόσο λίγη  είμαι για σένα, πόσα πολλά αξίζεις όταν είσαι εσύ, κάτι που εσύ μάλλον δεν ξέρεις. Δεν έχεις τι παραμικρή ιδέα για το τι αξίζεις. Να ξέρεις μόνο(που δεν θα το ξέρεις) ότι πάντα θα είσαι κάπου μες το μυαλό μου, και τη καρδιά μου, και ας μη μιλήσουμε ποτέ ξανά, και ας είμαστε πάντα σα δύο ξένοι..

Bye 2012...

Πάει κι αυτή η χρονιά. Και πραγματικά, σκεφτόμουν ότι δεν ξέρω πως να την περιγράψω, πως να την χαρακτηρίσω τέλος πάντων. Ήταν μια χρόνια τόσο γεμάτη, και τόσο άδεια. Μια χρόνια δύσκολη, αλλά και όμορφη κάποιες στιγμές. Μια χρονιά σκατά, που όμως έβαλε πολλά πράγματα στη θέση τους. Μπήκε το νερό στο αυλάκι που λέμε. Ξεκίνησε τόσο άσχημα, που δεν περίμενα ότι θα τέλειωνε τόσο όμορφα, ούτε καν πριν 2 βδομάδες δεν περίμενα ότι θα τέλειωνε τόσο όμορφα. Μπήκε τόσο σκατά το 2012. Στενοχωριόμουν άδικα, για ανθρώπους που δεν άξιζαν ούτε ένα από τα τόσα δάκρυα που έχυσα για πάρτι τους. Μα τώρα αυτοί οι τοξικοί άνθρωποι, οι ''φίλοι'' μου, είναι εν μέρη παρελθόν, όσο γίνεται βασικά. Έχουν φύγει από τη ζωή μου, είναι απλά γνωστοί, και πλέον μπορώ να απολαμβάνω τη ζωή μου, δίχως να νιώθω περιθωριοποιημένη, δίχως να ζω στις σκιές. Γιατί όσο καιρό έκανα παρέα μαζί τους, αυτό έκανα, ζούσα στις σκιές, στο περιθώριο, και δεν καταλαβαίνω γιατί στο διάολο δεν ήθελα να τους διώξω νωρίτερα, και ακόμα χειρότερα, δεν καταλαβαίνω γιατί το προσπαθούσα τόσο το να τους κρατήσω στη ζωή μου, το να είναι σημαντικοί στη ζωή μου, το να είμαι σημαντική εγώ στη ζωή τους -πράγμα που δεν ήμουν ποτέ- . Δεν μετανιώνω όμως που ήταν φίλοι μου, κάποτε ήταν ότι ακριβώς ήθελα, ότι ακριβώς χρειαζόμουν, εξάλλου, έμαθα από αυτούς, έμαθα πολλά. Και τους ευχαριστώ γι'αυτό, όπως και κάθε άνθρωπο που έχει περάσει από τη ζωή μου, γιατί κάτι πήρα απ'όλους. Εξάλλου έτσι πρέπει, να κερδίζει ο καθένας μας κάτι από τον άλλον. Αλλά τους περισσότερους δεν τους αρκεί να κερδίζουν κάτι, θέλουν μετά να σε ποδοπατήσουν, να πατήσουν πάνω σου, ν'ανεβούν πιο ψηλά, αλλά όταν σηκώνεσαι, πέφτουν ενώ δε το περιμένουν και τσακίζονται. Έτσι είναι η ζωή, φέρνει τα πάνω κάτω. Το μόνο που καταφέρνουν στην τελική είναι να σε κάνουν πιο δυνατό. Μα δεν ήταν μόνο αυτοί οι τοξικοί άνθρωποι. Ήταν και αυτός, ο μη τοξικός άνθρωπος, που όσο όμορφη έκανε τη ζωή μου, άλλο τόσο σκατά. Τι να πεις. Όμως τώρα πια πάει κι αυτός, στο ερωτικό επίπεδο τουλάχιστον, γιατί μετά από όσα έχει κάνει, και μετά από όσα έχει γίνει δεν λέει πολλά πλέον. Είναι ίδιος με τους άλλους πια. Έχει γίνει τόσο ρηχός και επιφανειακός όσο οι άλλοι, γιατί δεν ήταν τόσο. Όμως υπάρχει κάπου μέσα του αυτός ο παλιός καλός του εαυτός, το βλέπω στα μάτια του. Και κάποιες φορές τον αφήνει να βγει στη επιφάνεια. Κάτι είναι κι αυτό. Νομίζω. Μερικές φορές είναι ακόμα τόσο γλυκός όσο πριν. Αλλά πραγματικά τον έχω ξεπεράσει νομίζω, μπαμ και κάτω. Έτσι ξαφνικά όπως τον ερωτεύτηκα. Γιατί τον ερωτεύτηκα, ίσως και να τον αγάπησα. Μα ακόμα τον αγαπάω, σαν φίλο. Και πάντα θα τον αγαπάω. Και ενώ το 2012 ξεκίνησε τόσο σκατά, να κλαίω για ανθρώπους, που είτε άξιζαν είτε όχι, τελειώνει τόσο όμορφα, με το να φεύγουν αυτοί που δεν άξιζαν, να μένουν αυτοί που αξίζουν. Επιτέλους να ανοίγω τα μάτια μου, εγώ και να βλέπω ποίοι αξίζουν και ποίοι όχι, με το να ξεπερνάω το κόλλημα, με το να αρχίζω να βρίσκω ξανά τον εαυτό μου ... Τελειώνει το 2012 με μια πανέμορφη βδομάδα, που έγινα αρκετά, τίποτα σπουδαίο, μικρά πράγματα, όμορφα πράγματα. Παρόλο που ήταν μια δύσκολη χρονιά, παρόλο που ακόμα δεν είμαι στα καλά μου, που ακόμα δεν έχω βρει τελείως τον εαυτό μου, και δεν πρόκειται να τα καταφέρω φέτος γιατί περνάω δύσκολα με το διάβασμα και τα νεύρα και όλα αυτά, όμως είμαι χαρούμενη γι'αυτή τη χρονιά, γιατί ξεκαθάρισε το τοπίο, ή μάλλον ήταν από πάντα ξεκάθαρο, απλά εγώ άνοιξα τώρα τα μάτια μου για να το δω. Και δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να ήμουν τόσο τυφλή, τόσο χαζή και τόσα άλλα πράγματα. Μπορεί ακόμα να μην είμαι εντελώς καλά, μα το χρωστάω στον εαυτό μου να γίνω, γιατί πέρασα πολλά, - που ίσως σε πολλούς να φαίνονται βλακείες, ασήμαντα μπροστά σε ότι περνάνε αυτοί, και πιθανόν να έχουν δίκιο, μα εγώ τόσα αντέχω - μου χρωστάω να γίνω αυτή που θέλω να γίνω, όχι αυτή που θέλουν οι άλλοι να γίνω, και θα το κάνω, έτσι για την αλλαγή ρε γαμώτο. Και μακάρι το 2013 να καταφέρω να κάνω πράγματα που θέλω, να γίνω αυτή που θέλω, μακάρι να είναι η χρονιά μου. Και μακάρι να είναι και η δική σας, και η δική του καθενός γιατί όλοι το αξίζουμε, όλοι αξίζουμε να είναι χρονιά μας, αφού έχουμε επιβιώσει μέσα από το 2012, γιατί μπορεί να πληγωθήκαμε, μπορεί να πληγώσαμε, αλλά προχωράμε, το παρελθόν είναι παρελθόν και το αφήνουμε πίσω. Κοιτάμε μόνο μπροστά, στη χρονιά που έρχεται, στη χρονιά μας . ; )

Να περνάτε όμορφα, και χαρείτε όσο μπορείτε τη τελευταία μέρα του 2012
φιλιά  xxx

Σ'αγαπάω ρε γαμώτο.

Σ'άγαπάω ρε γαμώτο. Σ'αγαπάω και δεν λες να το καταλάβεις. Ή δεν θέλεις.. Ξέρω ότι το σ'αγαπάω είναι μια λέξη τόσοο μεγάλη, και δε τη λέμε, όμως, είναι τόσο πολλά, και τόσο έντονα αυτά που νιώθω εγώ για σένα. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη λέξη που να μπορεί να περιγράψει όλα όσα νιώθω. Γιατί απλός έρωτας δεν είναι. Πάνε δυό χρόνια, από τότε που άρχισα να νιώθω.. Δυό χρόνια και δεν άλλαξε τίποτα. Μόνο νιώθω ολοένα και περισσότερα. Και δεν είσαι καν δικός μου, ποτέ δεν θα γίνεις. Δεν ξέρεις πόσο με πονάει αυτό. Δεν θα μάθεις ποτέ. Όμως αντέχω. Κάθε μέρα είμαι δίπλα σου. Παίζουμε, κάνουμε σαν ζευγαράκι. Ξέρεις πόσο πονάει αυτό ρε διάολε; Ξέρεις; Ξέρεις πόσο πονάει να μου λες για τη δικιά σου; Ξέρεις πόσο με σκοτώνει να βλέπω τις φωτογραφίες σας; Ξέρεις πόσο με σκοτώνει που είσαι τόσο ωραίοι και ταιριαστοί μαζί; Ξέρεις πόσο με σκοτώνει να σε βλέπω να περνάς τόσο καλά μαζί της; Και όμως, βρίσκω τη δύναμη να εύχομαι να είστε πάντα μαζί. Πάντα τόσο χαρούμενοι, τόσο ερωτευμένοι. Και το εννοώ, δεν είναι λόγια του αέρα. Αν είσαι καλά μαζί της είμαι και γω. Αρκεί να είσαι μέσα στη ζωή μου. Με οποιοδήποτε τρόπο. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα. Δεν μπορώ να την όμορφη θυμήθω πριν εσένα, χωρίς εσένα. Με πονάει που είσαι εδώ, μα πιο πολύ με πονάει όταν δεν είσαι εδώ. Πονάει να μένω εδώ, μα πονάει περισσότερο να φύγω. Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που κοντά του δεν νιώθω άσχημη, ξεχνάω πόσο σκατά είμαι. Έχεις αυτή τη μαγική δύναμη να με κάνεις να γελάω ακόμα και αν το μόνο που θέλω είναι να κλάψω. Έχεις αυτό το κάτι ρε φίλε. Και μάλλον αυτό δε το βλέπω μόνο εγώ. Και ζηλεύω όλες τις υπόλοιπες που το βλέπουν. Ζηλεύω όλες όσες αγγίζεις, όλες όσες σε αγγίζουν. Ζηλεύω όσες σου μιλούν, σε όσες μιλάς. Δε το αντέχω αυτό. Όχι άλλο. Κουράστηκα. Κουράστηκα τόσο πολύ. Κουράστηκα να ξοδεύω τα βράδια μου κλαίγοντας, φτιάχνοντας στο μυαλό μου τη δική μας μικρή ιστορία. Και μετά να γελάμε μαζί, παρέα. Και να μην ξέρεις τίποτα. Νομίζω πως αν ήξερες όλα όσα νιώθω θα τρόμαζες. Είναι τόσα πολλά. Τόσο δύνατα. Όμως αντέχω. Μπορώ να αντέξω για σένα. Μπορώ να τα κρύβω για πάντα, αν έτσι θέλεις. Το μόνο που θέλω, είναι να νοιάσεζαι έστω και λίγο για μένα. Ακόμα και αλλιώτικα απ'ότι θέλω. Αρκεί να ξέρω ότι με νοιάζεσαι. Να μου προσέχεις. Σ'αγαπάω, και ας μη το μάθεις ποτέ.

Τι είναι αγάπη;

Εγώ δεν ξέρω τι είναι αγάπη. Δεν νομίζω ότι ξέρει κανένας να μου πει όμως. Το νιώθεις, το νιώθεις τόσο έντονα, και όμως δε μπορείς να πεις τι νιώθεις. Οι λέξεις είναι τόσο λίγες, τόσο μικρές και ασήμαντες μπροστά σε όλο αυτό που γίνεται μέσα σου. Αλήθεια, ούτε τι γίνεται μέσα σου δε μπορείς να περιγράψεις! Γιατί είναι τόσο δύσκολο να πεις τι είναι αγάπη; Γιατί άραγε είναι το πιο μεγάλο, το πιο δυνατό και πιο έντονο συναίσθημα απ'όλα; Σε όλες της, τις μορφές. Όμως πίσω από την αγάπη, δεν κρύβεται πάντα ένα μικρό συμφέρον; Δεν αγαπάμε τον άλλον και τον νοιάζεσαι, γιατί σε νοιάζεται κι αυτός; Δεν τον αγαπάς γιατί περνάμε καλά μαζί; Γιατί γελάμε μαζί ; Γιατί κάνει τα πάντα στη ζωή μας να μοιάζουν πιο όμορφα; Γιατί δε κάνει τα βουνά να μοιάζουν λόφους; Γιατί δε σηκώνει τη μισή απ'τη στεναχώρια μας, και τη μισή απ'τη χαρά μας; Γι'αυτό δεν αγαπούμε; Ή μήπως υπάρχει και η ανιδιοτελείς αγάπη;  Που δεν κρύβει κανένα συμφέρον πίσω της; Ούτε ένα τόσο δα; Ποια είναι αυτή η αγάπη; Πώς γίνεται να αγαπάς αν δεν νοιάζεται ο άλλος, αν δεν περνάτε καλά μαζί; Ε λοιπόν εγώ λέω ότι μπορείς! Μπορείς να αγαπάς ακόμα και αν ο άλλος δεν σου μιλάει καν, ακόμα και αν δεν σου ρίχνει ένα βλέμμα. Μπορείς να αγαπάς ακόμα και αν σε πληγώνει κάθε λέξη του, κάθε υποτιμητικό βλέμμα που σου ρίχνει! Μα πως γίνετε να αγαπάς ένα τέτοιο άνθρωπο; Ε δεν ξέρω, αλλά γίνεται.. Τα πάντα γίνονται, αρκεί να θέλεις. Μάλλον το να θέλεις δεν είναι αρκετό, πρέπει να θέλεις πολύ, απελπισμένα πολύ! Μα πότε είναι αρκετή η αγάπη όμως; Πώς ξέρουμε ότι αγαπάμε πολύ, τόσο που ίσως να είναι ανεπανόρθωτα πολύ ας πούμε; Νομίζω μόνο όταν καταλάβουμε ότι είμαστε ικανοί να θυσιάσουμε ακόμα και τον εαυτό μας για αυτόν τον άνθρωπο. Με όποιο κόστος. Και όχι μόνο στο λόγια, αλλά και στις πράξεις. Γιατί ως γνωστών, οι περισσότεροι στα λόγια γαμάνε, στις πράξεις γαμιούνται όμως! Και πως μπορούμε να αποδείξουμε ότι αγαπάμε τόσο πολύ που θα ήμασταν ικανοί για τα πάντα; Ακόμα και να θυσιάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, την ελευθερία μας, την υγεία μας, για αυτόν που αγαπάμε; Δεν ξέρω, αλήθεια, δεν ξέρω.. Όσο και να προσπαθώ να σκεφτώ, δεν μπορώ να βρω ένα τρόπο που να είναι αρκετός! Όλα είναι τόσο μικρά και ασήμαντα, για να τα κάνεις για κάποιον που αγαπάς, που αγαπάς αληθινά! Εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι είμαστε μικροί και ασήμαντοι μπροστά στην αγάπη, σε ανθρώπους που αγαπιούνται. Αυτό το ασυναίσθητο χαμόγελο που σου ξεφεύγει κάθε φόρα που τον βλέπεις, κάθε φορά που τον σκέφτεσαι, κάθε φορά που του μιλάς..αυτό το κάτι που νιώθεις κάθε φορά που σου χαμογελάει, που πάει να σπάσει η καρδιά σου, αυτό το κάτι που σε κάνει να λες, μονάχα γι'αυτό γεννήθηκα.. για να τον βλέπω να χαμογελά, και ας μη μπορώ να χαμογελώ και εγώ, αρκεί να χαμογελά αυτός, αρκεί να είναι καλά αυτός.. πάντα αυτός.. πάντα πρώτα αυτός, μετά τα υπόλοιπα. Αυτό το πράγμα που δε φεύγει απ'το μυαλό σου, που πάντα τριγυρνάει εκεί, που δε σε αφήνει λεπτό σε ησυχία.. αυτή η χαζή φάτσα που έχεις όταν θυμάσαι τα πειράγματα, πράγματα που κάνατε μαζί, που σε βλέπουν όλοι και αναρωτιούνται που πετάς, που ταξιδεύεις, γιατί τα μάτια σου λάμπουν τόσο ενώ δεν είσαι καν μαζί του. Που πονάς όταν είναι στην αγκαλιά μιας άλλης, όμως βλέπεις το χαμόγελο του και βρίσκεις το κουράγιο και τη δύναμη να χαμογελάς και να λες'' μακάρι να μη χωρίσουν ποτέ''. Αυτό άραγε είναι αγάπη; Είναι. Είναι όμως αληθινή αγάπη; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω καν τι είναι αληθινή αγάπη...


Τι σου κάνουν τα θρησκευτικά όμως εε; :Ρ
Μιλούσαμε σήμερα για την αγάπη..εμπνεύστηκα, 
λίγο το μάθημα, λίγο ο έρωτας... έγραψα κάτι μετά από τόσο καιρό!

Τέλος πάντων να σας πω για τη ζωή μου τώρα.. 
είμαι μπερδεμένη, τη μια είμαι τόσο χαρούμενη, και την άλλη νιώθω ότι δεν αξίζω τίποτα.
γενικά αυτή η χρονιά, αν και η πιο δύσκολη ξεκίνησε πολύ καλύτερα από ότι περίμενα, για να πω την αλήθεια περίμενα να είναι χάλια, όμως είναι όμορφη.
ξεκίνησα να κάνω πράγματα που θέλω, και να αποβάλλω τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μου. Άλλαξα παρέα και νιώθω τέλεια. Και τα χαζά, με έχουν συγκινήσει απίστευτα πολύ με πράγματα που έκαναν/είπαν και ειδικά 2 κοπέλες που είπαν ότι με έχουν σαν ''πρότυπο''. τους είπα βέβαια ότι δεν είμαι το καλύτερο, αφού τα σκάτωσα τόσες φορές, αλλά επιμένουν.. πάντως με κάνουν να νιώθω κάπως χρήσιμη, γιατί λένε ότι οφείλουν σε μένα αυτό που είναι τώρα, αν και τους εξηγώ ότι το οφείλουν μόνο στον εαυτό τους. Αυτά πάνω κάτω.. Ααα και ο wanna(never)be τα έχει με την άλλη ακόμα, και είναι τόσο όμορφοι μαζί :'). Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερα να με έγραφε στα @@ του, ίσως να μπορούσα να τελειώσω αυτή την ιστορία, αλλά είναι αδύνατο έτσι όπως κάνει τώρα-___-! Τώρα μάλιστα νομίζω ότι τέλειωσα:Ρ


Να περνάτε όμορφα,
καληνύχτες... xxxx

ΣΥΓΝΩΜΗ.

Συγνώμη που δεν είμαι καλή στο λέω τι νιώθω, 
να βάζω τα συναισθήματα σε λέξεις,
Συγνώμη που για όλα όσα άφησα ανείπωτα
Συγνώμη που σου σπάω τα νεύρα
Συγνώμη που δε σου αξίζω
Συγνώμη που δεν είμαι αρκετά όμορφη για σένα
Συγνώμη που δεν είμαι αυτή
Συγνώμη που δεν είμαι τέλεια
Συγνώμη που δεν είμαι αρκετά καλή
Συγνώμη που είμαι άχριστη
Συγνώμη που είμαι εγώ
μα πιο πολύ, ΣΥΓΝΩΜΗ που σ'αγαπάω
συγνώμη, συγνώμη, συγνώμη......
ΣΥΓΝΩΜΗ για όλα, όλα.

Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη

Απλά μερικές φορές αναρωτιέσαι γιατί, ένα γαμημένο γιατί είναι πάντα εκεί, ένα γαμημένο γιατί που θέλει απάντηση. Και η απάντηση είναι τόσο απλή που ούτε και να τη δω δε μπορώ, τόσο μπροστά στα ματιά μου είναι και όμως αρνούμαι να το δεχτώ. ΔΕΝ γίνεται να είναι έτσι τα πράγματα. Πώς μπορεί να είναι τόσο απλά; Ένα απλό δε θέλω δε βρίσκει απάντηση σε όλα τα ερωτηματικά μονάχα δημιουργεί κι αλλά, κι αλλά και δε τελειώνουν ποτέ, και όσο παίρνω απαντήσεις, άλλες τόσες ψάχνω. Φαύλος κύκλος, δε μπορώ να ξεφύγω. Τι έκανα λάθος; Γιατί όχι εγώ; Μπλα μπλα μπλα. Και όλο αυτό το μπλα μπλα και οι ηλίθιες ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις για ποιό λόγο; Για ένα ΤΙΠΟΤΑ, για κάτι που δε αξίζει. Και αφού δεν αξίζει γιατί ασχολούμαι; Δε ξέρω, αλήθεια, δε ξέρω. Μάλλον ακόμα με πονάει, μα τι λέω; Δε με πονάει, με σκοτώνει. Αλλά ποιός νοιάζεται; Στο τέλος όλοι μόνοι μας δε θα πεθάνουμε; Ποιό το νόημα να κάνουμε φίλους (για να πληγωθούμε), να ερωτευόμαστε ( για να πληγωθούμε), να αγαπάμε (για να πληγωθούμε); Ποιό το νόημα αφού πάντα θα πληγωνόμαστε; Μα όλοι δε λένε αν δε πονέσεις δεν αγαπάς, αν δεν γευτείς την αλμυρή πλευρά της ζωής δε θα καταλάβεις τη γλυκιά; Με έχετε ρωτήσει αμα εγώ θέλω να αγαπήσω; Όχι κανένας δε με ρώτησε, και προς πληροφορία σας, δε θέλω μα είναι ήδη αργά. Με έχετε ρωτήσει αν θέλω να γευτώ τη γλυκιά πλευρά της ζωής; Όχι δε το κάνατε, ε λοιπόν δε θέλω. Προτιμώ να μη έχω τίποτα να γευτώ, τίποτα να διηγηθώ παρά αυτό το πράγμα όλο. Αυτό το πράγμα που με τρώει, που με σκοτώνει κάθε μέρα και πιο πολύ. Στην αρχή σκεφτόμουν, με το καιρό θα περάσει, που θα πάει θα περάσει. Κάθε μέρα θα το νιώθεις όλο και λιγότερο, και μετά τίποτα, μετά δε θα το νιώθεις καθόλου, έτσι έλεγα στον εαυτό μου. Και τελικά τι; ΣΚΑΤΑ. Κάθε μέρα πονάει όλο και περισσότερο, κάθε μέρα τρώει περισσότερο από μένα. Δε θα' πρεπε όμως, κανονικά θα' πρεπε να' χε κοπάσει μέχρι τώρα, δε θα έπρεπε να ένιωθα, ούτε καν τσίμπημα, τίποτα. Αλλά γαμώτο για κάθε τι που χάνετε πονάμε, είτε είναι μια φιλία( και τι φιλιά!), είτε μια αγάπη. Πάντα πονάμε. Γιατί διάολο να πονάμε; Δε γίνεται να φεύγουν έτσι απλά και να μας αφήνουν μόνο τις αναμνήσεις; Και αν γινόταν να μη βλέπαμε τα άτομα αυτά ξανά; Έτσι να τα θυμόμασταν όπως ήταν όχι όπως είναι, γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλάζουν οι άνθρωποι μάτια μου, δεν θα είναι πάντα εδώ, κάποτε θα φύγουν, κάποτε θα σε προδώσουν. Εμένα γιατί δε μου το είπε κανένας αυτό; Γιατί έπρεπε να το ανακαλύψω μόνη μου αυτό; Ήταν άσχημο. Τουλάχιστον ας μην έλεγαν για πάντα.. ας έλεγαν μέχρι να βαρεθώ, στο κάτω κάτω αυτό δεν εννοούν; Ή ας έλεγα για όσο μπορώ. Δε τους είπες κανένας ότι το για πάντα είναι πολύς καιρός και ίσως να μην αντέξουν; Και τώρα που το έμαθαν γιατί συνεχίζουν να το λένε; Γιατί είναι όλοι τόσο ψεύτες; Τόσο υποκριτές και επιφανειακοί; Ή μάλλον γιατί να ήμαστε; Μπορεί τώρα πια να μην είμαι τόσο πολύ, μα κάποτε ήμουν. Και τώρα που το σκέφτομαι ξέρω και γιατί. Τότε περνούσα πιο ωραία, όλα ήταν όμορφα. "Νοιάζονταν" για μένα και νοιαζόμουν(ακόμα νοιάζομαι δηλαδή αλλά δεν το ξέρουν, ούτε θα το μάθουν ποτέ), περνούσα καλά, δε με ένοιαζε τίποτα απλά αυτό, να περνάω καλά. Ακόμα με νοιάζει να περνάω καλά βεβαία, απλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Αλλά τότε δεν ήμουν εγώ, ούτε τώρα είμαι εγώ.  Βασικά μάλλον δεν ξέρω που είναι το εγώ μου, έτσι όπως το βλέπω χάθηκε για πάντα, δε πρόκειται να το ξανάβρω. Υγεία όμως.  Έτσι δε λένε; Έτσι λένε.

Νομίζω δεν αντέχω άλλο, τα μάτια μου είναι κατακόκκινα, πρησμένα και θολά, ίσα ίσα που βλέπω τώρα, η μύτη μου κατακόκκινη από το κλάμα όμως έπρεπε. Έπρεπε για να ξεσπάσω, να φύγουν όλα αυτά από μέσα, δεν μπορούσαν να μείνουν περισσότερο εκεί θα έκανα έκρηξη. Μου έκανε καλό. Πόσο μου έλειψε αυτό, το να γράφω..να κλαίω..να γελάω δίχως να φοβάμαι, δίχως να νοιάζομαι.

Καληνύχτες..

Καλημέρες.. ότι θέλετε.

Ααα και θέλω να πάω στη συναυλία των Red Hot Chili Peppers, αλλά δε το βλέπω, δε πρόκειται να με αφήσουν, αμα πάω όμως θα γίνει κάτι σημαντικό το ξέρω, το νιώθω. Ευχηθείτε να πάωωωω<3

Φιλιά, να περνάτε όμορφα. xx

Μπάσταρδοι Π Ο Ν Α Ν Ε οι λέξεις.

Μπάσταρδοι πονάνε οι λέξεις, δεν σας το έμαθε ποτέ κανένας αυτό; Στα αλήθεια ξέρεις πόσο πολύ πονάνε όλα αυτά που λες; Αναρωτήθηκες πότε; Προφανώς και όχι, δε σε νοιάζει αν πληγώνεις ανθρώπους ή όχι. Το μόνο που σε νοιάζει είναι ο εαυτούλης σου, και να είσαι καλά, να περνάς καλά. Αυτό μονάχα. Αν και αργά συνειδητοποιώ ότι δεν σου άξιζε καν δεύτερη ευκαιρία, και χαίρομαι που δε με άφησες να σου τη δώσω. Ξέρεις γιατί; Γιατί πάλι θα ήμουν λάθος για άλλη μια φορά θα έπεφτα έξω αν έλεγα πως άλλαξες. Θα ήμουν ΤΟΣΟ πολύ λάθος ξανά, απλά και μόνο για την πίστη που είχα κάποτε στους ανθρώπους. Τώρα βεβαία εξαφανίστηκε, δεν πιστεύω σε κανένα άνθρωπο, κανένας δεν είναι έμπιστος πλέον. Αλλά ξέρω αυτό δεν έγινε τώρα, αυτό έγινε από τότε που το ΣΥΜΦΕΡΟΝ υπερισχύει της ΦΙΛΙΑΣ. Ναι, γιατί κι εσύ αυτό έκανες. Και εσύ και η άλλη. Ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Ότι εκμεταλλεύεσαι ακόμα ανθρώπους που πρόδωσες. Ναι δε μιλάω για μένα, φυσικά και όχι, εγώ έμαθα το μάθημα μου. Ξέρεις για πια μιλάω, την Π. . Δε ξέρω αν είναι πιο πολύ δικό σου φταίξιμο ή δικό της, μάλλον δικό της αλλά whatever. Και ξέρεις τι είναι ακόμα πιο αστείο, ότι και αυτή κερδίζει κάτι. Νιώθω τόσο προδομένη και από εκείνη, χωρίς  να φταίει. Το ξέρω ότι δεν φταίει, όμως δε μπορώ να αλλάξω αυτό που νιώθω όσο και να το θέλω. Βασικά νόμιζα ότι το είχα αποδεχτεί, ότι πότε ξανά δε θα ήταν όπως πριν εξάλλου 1,5 χρόνο τώρα η ίδια ιστορία, ίδια ταινία ξανά και ξανά. Αλλά κάθε φορά που μαζεύεστε σε σπίτι και καλείτε και τα αγόρια και τώρα πλέον και την Π. με πληγώνει, δε ξέρεις πόσο, πραγματικά όμως δε ξέρεις πόσο. Πιο πολύ γιατί στο σχολείο είναι λες και δεν συμβαίνει τίποτα, λες και δεν έγινε τίποτα σε αυτόν τον 1,5 χρόνο. Και γιατί έξω από το σχολείο αλλάζουν ΟΛΑ; Ξέρω, πρέπει να κάνεις ΟΤΙ σου πουν για να είσαι πιο πολύ μέσα στη παρέα. Αλλά δε τα καταφέρνεις καλά ε; Και εκτός αυτού έρχεσαι την επόμενη μέρα και λες πόσο καταπληκτικά ήταν, πόσο ωραία περάσατε, ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ. Τόση αναισθησία πια. Και σήμερα, δε ξέρω αν το έκανες σκόπιμα ή όχι και ούτε με νοιάζει, αλλά με πλήγωσες ΞΑΝΑ. Δε φταις εσύ όμως, εγώ φταίω που αφήνω τον εαυτό μου να επηρεάζεται ακόμα. Θα το αντέξω όμως, δε μένει πολύς καιρός ακόμα. Έτσι κι αλλιώς κουράστηκα να προσπαθώ, να προσπαθώ για το τίποτα, για κάτι που δεν άξιζε για μια ιστορία τελειωμένη. Ειλικρινά μάλλον δε μου άξιζες, ή δε σου άξιζα δε ξέρω, σημασία έχει ότι όλα τέλειωσαν. Δε προσπαθήσω ξανά, δε κάνω τίποτα ξανά που να έχει σχέση με αυτό. Ξέρω πως ότι έγινε, έγινε εξαιτίας και των δυο μας. Όμως εγώ προσπάθησα να το διορθώσω κάτι που εσύ δεν έκανες ποτέ.  Και γι’ αυτό απογοητεύτηκα τόσο πολύ από εσένα. Όπως και να το κάνουμε όμως οι άνθρωποι θα μας απογοητεύουν συνέχεια, το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς σε άλλους. Φαύλος κύκλος, δε μπορείς να ξεφύγεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προχωρήσεις τη ζωή σου, να αφήσεις πίσω σου αυτούς που σε απογοήτευσαν και να ψάξεις για ανθρώπους που δε θα σε απογοητεύσουν. Αυτή αναζήτηση δε θα είναι εύκολη, σάμπως και υπάρχει τίποτα εύκολο; Αυτό όμως ίσως να είναι το πιο δύσκολο ταξίδι, αφού ποτέ δε ξέρεις τον άλλο στ’ αλήθεια. Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι καταστάσεις αλλάζουν. Ο κόσμος μένει ίδιος όμως γεμάτος ψέματα, διπρόσωπους και κακία. Δε βγάζω την ουρά απ’ έξω, αν δεν είμαι θα γίνω κάποτε, δε το εύχομαι αλλά πως αλλιώς θα επιβιώσω; Κακιά είμαι όμως, ξέρεις ότι ένιωσα χαρούμενη έστω και για λίγο -γιατί μετά με έπιασαν οι τύψεις- όταν κατάλαβα ότι τσακώνεσαι με τις άλλες, ότι δε τα πάτε καλά; Για μια στιγμή ήμουν τόσο χαρούμενη. Πραγματικά το απόλαυσα μπορώ να πω. Anyway, μέχρι εδώ ήταν, κουράστηκα. Αλήθεια κουράστηκα αυτή το φορά, δεν αντέχω να προσπαθώ άλλο. ΔΕΝ αξίζει. Όμως ξέρεις τι; Πραγματικά σου εύχομαι ότι καλύτερο. Με δίδαξες να μην εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, να προσέχω. Μου έμαθες ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος που το ενδιαφέρον του θα είναι επιφανειακό, που θα ψάχνει τροφή για κουτσομπολιό και μόνο. Μου έμαθες να προσπαθώ κι ας μη βλέπω αποτέλεσμα. Μου έμαθες ότι δεν τα πάντα όπως φαίνονται, πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσός. Σοβαρά, έλαμπες, έδειχνες ξεχωριστή. Ήσουν ξεχωριστή για λίγο.

Τέλος πάντων, δεν είμαι καλά είναι κάτι που φαίνεται αλώστε νομίζω. Απλά ήθελα να ξεσπάσω. Έπρεπε να ξεσπάσω. ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ότι θα προσπαθήσω να με επηρεάζουν λιγότερο όλα αυτά πλέον.

Να περνάτε πολύ πολύ όμορφα, να ζήστε όσο μπορείτε η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. (;
love,
Μαρία x

Ό,τι λέει η εικόνα, ακριβώς έτσι αισθάνομαι. Δε μπορούσε να τα περιγράψει καλύτερα.

there is no title, just feelings.

Θέλω χρόνο. Χρόνο να σκεφτώ τι θέλω, ποιά είμαι, τι κάνω. Θέλω χρόνο για να βρω τον εαυτό μου να μπορώ να είμαι εγώ και μόνο εγώ. Θέλω χρόνο μακριά απ' όλους κι απ' όλα για να γίνω εγώ. Δε μου αρέσει να είμαι εγώ, αλλά τι σκατά; οι άλλοι είναι καλύτεροι από μένα; ΝΑΙ. Καταβάθος ομώς ξέρω πως όχι. Αν μη τι αλλό εγώ προσπαθώ, προσπαθώ να παραμείνω αληθινή, να μη γίνω αυτό που κατηγορώ. Εχώ κουραστεί να δίνω χωρίς να παίρνω. Εχώ κουραστεί να αγαπώ χωρίς να με αγαπούν. Εχώ κουραστεί να νοιάζομαι χωρίς να νοιάζονται. Δεν το αντέχω αλλό όλο αυτό. Δεν το μπορώ. Αλλά ΚΑΝΕΝΑΣ δεν με καταλαβαίνει, κανένας δε προσπαθεί να το κάνει αλλώστε. Είναι τόσο πολλοί οι ανθρώποι που με περιτρυγιρίζουν και όμως κανένας δε νοιάζεται. Δεν είμαι drama queen ή κατί τετόιο γιατί αν ήμουν δε θα τα έγραφα εδώ, θα καθόμου να κλαίγομαι στους τόσους πολλόυς που με περιτρυγιρίζουν κι ας ήξερα ότι δεν θα βγάλει πουθενά. Προτιμώ όμως να τα γραφώ εδώ, να μη ξέρει κανένας πως νιώθω. Δε θέλω να με λυπούνται απλά να με νοιάζονται. Τόσα πολλά ζητάω; Δε ξέρω αμα ζητάω πολλά ή όχι, και δε με νοιάζει κιόλας. Ξέρω ότι πότε δε θα έχω αυτό που επιθυμώ στ' αλήθεια. Θα είναι πάντα μια ουτοπία, κάτι μαγικό. Θα είναι εδώ για λίγο και μετά θα εξαφανίζεται όπως κάνουν όλοι. Κάνω συνέχει λάθη μα δε με νοιάζει. Κανένας δε μου είπε ποτέ ποιό είναι το σωστό και ποιό το λάθος. Πως τότε απαιτούν να μη κάνω λάθη; Μπορώ να μη κάνω λαθή, μπορώ να γίνω αυτό που κατηγορώ, μπορώ να γίνω ψεύτικη. Όσο δεν είμαι βασικά. Δε μπορώ να κρίνω τον ευατό μου ευχόμαι όμως να μην είμαι. Τουλάχιστον όχι τόσο όσο οι αλλόι. Εχώ κουραστεί να προσπαθώ όμως. Είναι στιγμές που θέλω να υιοθετήσω αυτό το χαζό ψευτίκο γλυκανάλατο χαμόγελο, να φαίνετε πως είμαι πάντα καλά και που και που να σκαρφίζομαι καμιά ιστορία και να το παίζω και καλά χάλια, να με ρωτούν τι εχώ και εγώ να τους εμπιστεύομαι όλους, να λέω σε όλους γιατί και καλά είμαι χάλια. Όμως δεν είμαι εγώ αυτή ούτε θέλω να γίνω απλά με πιάνουν αυτά κατί στιγμές που βλέπω ότι κανένας δε νοιάζεται. Είμαι τόσο απογοητευμένοι από τους ανθρώπους, από εμένα. Πότε δε πίστευα ότι θα φτάναμε σε τέτοια κατάσταση, μα για αλλή μια φορά δε βγήκα αληθινή. Κάθε μέρα λέω ότι δεν έχω αναγκή τους ανθρώπους που με απογοήτευσαν, που με πλήγωσαν και που ακόμα το κάνουν, μα κάθε μέρα συνειδητοποιώ πως του έχω ανάγκη και πως δε μπορώ μακρία τους. Λέω θα επιβιώσω μετά όμως αναρωτιέμε μπορώ; Μπορώ να το καταφερώ αυτό μόνη μου, χωρίς τη βοήθεια κανενός; Αμφιβάλλω. Χρείαζομαι κάποιον για να περπατάμε μαζί, καποιόν να με κρατά από το χέρι, να με αγκαλιάζει, και να μου λέει πως θα είναι για πάντα εδώ και να το εννόει όμως, όχι σαν τόσα αλλά ψευτίκα που άκουσα. Υπάρχει άραγε αυτός ο ανθρώπος που θα περαπατήσει μαζί μου και που θα μου κρατά το χέρι; Γιατί όσο και να λατρευώ τη μοναξία μου, αρχίζει και γίνεται τρομακτική. Ναι, την αγαπώ μα με τρομάζει.. γεμίζει η ψυχή μου με ενά κενό και αυτό με τρομάζει ακόμα περισσότερο. Εξαφανίζονται όλα τα συναισθημάτα, και μένει μόνο ο πόνος και τρομάζω ακόμα περισσότερο. Η ψυχή μου πονάει αλλά κανένας δε κάνει τίποτα για αυτό. Την βλέπουν να αργοπαιθένει μα δε νοιάζονται. Ούτε γω νοιαζόμαι, αν νοιαζόμουν θα έκανα κάτι, όμως δε κάνω τίποτα. Είμαι τόσο δειλή. Αφήνω τις ευκαιρίες μου να φύγουν και απλά κάθομαι και τις κοιτάω χωρίς να με "νοιάζει". Έχουν μαζευτεί τόσα πολλά μέσα μου. Το μόνο που θέλω είναι μια καινούρια αρχή και να τα ξεχάσω ΟΛΑ, ΟΛΟΥΣ. Ένας χρόνος και μίσος έμεινε, και το υπόσχομαι στο εαυτό μου ότι έτσι θα γίνει, ότι θα κάνω μια νέα αρχή μακρία από εδώ. Και αυτή η καινούρια αρχή θα σημαδευτεί και από αλλαγές πάνω μου. Θα αλλάξω. Θα κάνω κάτι στα μαλλιά μου, αυτό το κάνω πάντα όταν θέλω να ξεκινήσω κάτι καινούριο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όπως όταν πήγαν Γυμνασίο που τα έκοψα μέχρι τους ώμους και μετά όταν πήγα Λύκειο τα έκανα καρέ. Τώρα μαλλόν θα πειράξω το χρώμα τους. Θέλω να  κάνω και ένα τατουάζ που να μου θυμίζει αυτή την εποχή, γιατί όσο να'ναι υπήρξαν και ωραίες στιγμές. Κάτι μικρό και διακριτικό. Ναι. Απλά ευχόμαι να είμαι αρκέτα δυνατή για όλο αυτό, γιατί ναι ωραία είναι να το σχεδιαζείς στη πράξη όμως;
Θα δείξει..


Να περνάτε καλά και όμορφα..

Έφυγες κι όλα μοιάζουν όνειρο κάκο..

Αγαπητή γιαγιά,
Μου λείπεις..Γιατί; Γιατί εφυγες;
Πάνε σχεδόν δύο χρόνια..πως πέρασε ο καιρός εγώ δεν κατάλαβα..νομίζω είναι μολίς χθες που ένιωθα εκέινο το απαίσιο σφίξιμο στο στομάχι, που γυρνώντας σπίτι αντίκρισα την αλλή γιαγιά μου..τοτέ ήταν που τα κατάλαβα όλα. Εσύ, εσύ είχες φύγει για πάντα. Δεν μιλήσα, ούτε η γιαγιά μου είπε κάτι, η σιωπή τα έλεγε όλα, και τα έλεγε όλα τόσο ώμα. Το περιμέναμε ότι θα εφευγές μα εγώ δεν το πιστεύα..δεν ήθελα να το πιστέψω, πιστευώ σε εσένα, ελπίζα ότι θα νικούσες, και ότι τα λογιά σου δεν θα εβγαίναν αληθινά.Όμως για άλλη μια φορά ήμουν λάθος. Δεν εκάτσα να φάω, δεν εκάτσα καν στο σαλόνι να κάνω παρέα με τη γιαγία.. ετρέξα στο δωμάτιο μου, έβαλα τις πιτζάμες μου και ξάπλωσα να 'κοιμήθω' δεν μπορούσα όμως, κοίτουσα απλά το ταβάνι, δεν μου είχαν πει ακόμα ότι εφύγες και δεν ηθέλα να κλάψω, αλλώστε τα δακρύα δεν κυλούσαν, για μένα εκέινη την ώρα ακόμα παλεύες, αν και το ήξερα, δεν ήθελα να το παραδεχτώ, αποκλιέται να εφύγες και να με αφήσες, αποκλιέτε. Αλλώστε μου είχες δώσει μια υποσχεσή θυμάσαι; Όμως δεν την τήρησες.. Βασικά μου έδωσες 2 υποσχεσείς.. η μια ήταν πριν καν πάθεις αυτό το καταραμένο εγκεφαλικό, ήταν να μου φτιάξεις το αγαπημένο μου φαί μόλις τελειώνα τη διατροφή που έκανα, ήσουν τοσό χαρουμένη που κόντευα να φτάσω το στόχο μου.. και η αλλή ήταν μέτα που έπαθες το εγκεφαλικό, όταν σε επισκεφτήκα για πρώτη φόρα. Όταν άνοιξες για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια σου, με κοιτάξες, κάτι προσπάθησες να μου πεις μα δε κατάλαβα..μου έσφυξες το χέρι και δάκρυσες..ήθελα να δακρύσω και γω αλλά δε μπορούσα μπροστά σε όλους αυτούς που ήταν εκεί. Όταν μου έσφιξες το χερί εγώ νόμιζα ότι ήταν υπόσχεση πως θα κατάφερνες να γίνεις κάλα, πως αυτό το καταραμένο εγκεφαλικό που ήταν τόσο απαίσιο να ακού την μικρή μου αδερφή να το περιγράφει, να λέει ότι πήγε να την πάρεις να κάτσει στα γόνατα σου και εσύ ξαφνικά έπεσες από την καρεκλά και στρ'αβωσε το στόμα σου, αλλά αλλό να το ακούς από το στόμα ενός παιδιού που το περιγράφει με ζωντανία γιατί δε ξέρει τι είναι στα αλήεθια. Αυτό το καταραμένο εγκαφαλικό δεν θα σε νικούσε, δεν θα σε οδηγούσε στο θάνατο. Ακόμα δεν μπορώ να προφερώ τη λέξη θάνατος..είναι τόσο απαίσια και δε μπορεί να συνέβηκε αυτό σε εσένα. Όμως τελικά ούτε αυτή την υπόσχεση τήρησες..Καθόμουν για ώρες και έβλεπα το ταβάνι και μετά ήρθε ο μπαμπας μου, μου το είπε. Δεν εκλάψα μπροστά του, τα μάτια μου είχαν στεγνώσει. Δεν είχα καταλάβει τι μου είχε πει, δεν το είχε επεξεργαστεί ακόμα ο εγκέφαλος μου. Πήγα ξάνα στο δωμάτιο μου και εκάτσα στο κρέβατι έβλεπα το κένο και ξαφνικά άρχισα να κλαίω, τελικά όντως ήταν κακό προαίσθημα το σφύξιμο στο στομάχι. Εκλάψα λιγό, πολύ λιγό. Δεν πρόλαβα, ήρθαν οι μικρές αδερφές μου να μου ζήτησουν να τις βοήθησω να ζωγραφίσουν κάτι για να σου το δώσουν να το πάρεις μάζι σου. Επρέπε να είμαι δύνατη, να μην κλάψω μπροστά τους. Και τα κατάφερα. Όταν μου ζήτησε η μικρή να της φτιαξώ έναν αγγέλο για να σε κράτα από το χερί και να πηγαίνει στο Θέο, δεν άντεξα πήγα στη τουάλετα, έκλαψα για 5 λέπτα και μετά βοήθησα τη μικρή να ζωγραφίσει τον αγγέλο να σε κρατά από το χέρι.Με αυτά και με τα άλλα πέρασε η μέρα. Δεν ήθελα να μείνω μόνη μου, δεν ήθελα να παω για ύπνο. Το κένο μεγαλώνε..το ήξερα. Όμως έπρεπε κάποτε να πάω για ύπνο, δεν μπορούσα να μείνω αϋπνη, πως θα αντέχα την μεγάλη αυριανή μερά που θα σε αποχαιρετούσα για πάντα; Πώς μπορούσα να το κάνω αυτό; Θα το έκανα όμως είτε το ήθελα είτε όχι για αυτό πηγά για 'ύπνο'. Αμφιβάλλω αν κοίμηθηκα πάνω απο 3 ώρες. Ξάπλωσα και έκλαιγα μόνη μου μέχρι που γυρώ στα μεσάνυχτα με ακούσε η θεία μου που ήρθε να μείνει μαζί μας το βράδυ γιατί οι υπολοιποί θα ήταν στο σπίτι σου και μενα δεν με αφήναν να έρθω. Τέλος πάντως ήρθε η θεία μου και ξάπλωσε μαζί μου, και κλαίγαμε παρεά μέχρι που με πήρε ο ύπνος και δεν ήθελα να ξύπνησω δεν ήθελα να νιώσω άλλο πόνο.Και όμως ξύπνησα πιο νωρίς απ'όλους μα δε σκώθηκα από το κρεβατί εμείνα εκεί ξαπλωμένη μα τα μάτια μου πρησμένα κατακκόκινα και μόλις το καταλάβα φτου  και απ'την αρχή. Ήταν δύσκολη μέρα. Δεν αντεχά να βλέπω τόσο κοσμό, μα πιο πολύ δεν αντέχα να βλέπω τους ανθρώπους που αγαπούσα να κλαίνε και να πονάνε, και ακόμα περισσότερο δεν αντεχά να σε βλέπω έσενα εκέι να είσακ ξαπλωμένη τόσο ηρέμη και να κοιμάσε  δίχως να κουνιέσε, διχώς να καταλαβαίνεις ότι ολή αυτή η φασαρία ήταν για σένα. Εγώ δεν ήθελα να σε δω εκεί μέσα αυτό θα σήμαινε πως όντως έφυγες και ότι δεν μου είχαν πει ψέματα. Η μέρα ήταν απαίσια, ακόμα και ο Θέος έδειχνε τη λύπη του με το συννεφιασμένο ούρανο και τις δυνατές βρόχες, ακόμα και Αυτός εκλαίγε. Όλοι μου οι συμμαθήτες εφύγαν από το σχολείο, έχασαν το καλύτερο μέρος του συνέδριου για να ερθούν να είναι μάζι μου. Τους είδα όλους εκεί, κι ας μην ήρθαν όλοι να μου μιλήσουν.. ξαφνικά δεν ενιώθα και τόσο μονή, αλλά αυτή η αισθήση κράτησε πολύ λιγό μόνο μέχρι που άρχισαν να σε σκέπαζουν με χώμα και αυτό σήμαινε πως δεν θα ξαναδώ πότε πια. Μέτα πήγαμε σπίτι σου, εγώ κλείστηκα στο δωμάτιο σου και κοιμήθηκα εκεί στο κρεβατί σου, όπως κάνω κάθε Κυριακή όταν πήγαινουμε εκεί για φαγητό  από τότε και αρνούμε να σηκωθώ χωρίς να το θέλω επείδη θα φύγουμε ή για να φάω.Οι μέρες περνούσαν και εφτάσε Σαββάτο. Μετά από πολλά χρόνια ξυπνήσα ξανά πρώτη, ανοίξα την τηλεόραση και περιμένα το τηέφώνο να χτυπησεί και να είσαι εσύ, να με ρωτάς αν ξερώ αν σε χρειάζετε η μαμά μου για σήμερα, και γω να σου λεώ πως δεν ξέρω αλλά να ερθείς γαι περιπάτο. Πότε δεν ξαναπήρες όμως..ακόμα τα Σάββατα περιμένω να πάρεις κι ας μη το ξερείς κανένας, κι ας το ξεχναώ και γω μερικές φορές, πάντα όμως τρέχω να δω τον αριθμό περιμένοντας ότι θα είναι ο δικός σου. Βδομάδες μετά ακούγα ακόμα την αδερφή μου να χοροπηδα και να λέει σε όλους ότι είσαι στο νοσοκομείο και ότι θα γυρίσεις σπίτι σε λιγές μερές.. Στους 2 μήνες μαλλόν αποφάσισε πως εφύγες για πάντα. Εμένα μετά απο δύο χρόνια ακόμα με πιάνει το παραπάνο που εφύγες...τώρα δεν εχώ κανένα να με καταλαβαίνει, δεν εχώ κανένα να κλαίμε παρέα για μικρούς ασήμαντους λογόυς, δεν εχώ κανένα να κλαίμε παρέα χώρις να κάνει ερωτήσεις πώς και γιατί και απλά να με παρηγορεί.. Εφυγές ετσί χωρίς ένα γειά, χωρίς να μου πεις για τελευταία φορά πόσο μ'αγαπάς και πόσο περηφανή ήσουν για μένα, μου εχεί λειψεί να το ακούσω αυτό από εσένα, μου εχείς λειψεί εσύ. Ακόμα δεν καταλαβά γιατί..ακομά δεν με βασανιζεί το γιατί εσύ...
Πάντως θέλω να ξέρεις πως σε αγαπώ και θα σε αγαπώ για πάντα. Πότε δε πρόκειτε να σε ξεχάσω όσο μακρύα και να πάω. Και να ξέρεις είσαι ένας από τους λίγους λόγους που θα ερχόμαι πίσω.
Σ'αγαπώ, μακάρι να είσαι καλά εκεί που είσαι και να ησύχασες..
Καπότε θα συναντηθούμε ξάνα το ξέρω..και θα νιώσω και πάλι τη ζεστή αγκαλιά σου, και την θερμή της ανάσας σου στο προσώπο μου αυτό σου το υποσχόμαι θα συναντηθούμε ξανά.

Εχείς νιώσει πότε πώς είναι μέσα σου να πεθαίνουν όλα; Πώς είναι να μην μπορείς να νιώσεις τίποτα αλλό παρά πόνο; Αν όχι δεν στο ευχόμαι, αν πάλι το εζήσες καλό κουράγιο. Εγώ πάντως τώρα αυτό το βιώνω στο απολύτο. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα αλλό πέρα από αυτόν με αυτήν, και αυτό μου προκαλεί τόσο πόνο, καμία μέρα νομίζω πως η καρδία μου θα σπάσει, θα διαλυθεί και θα γίνει κομμάτια. Αυτό που ενοχλεί περισσότερο απ' όλα είναι ότι με προσέχει, μου δινεί τόση σημμάσια και είναι τόσο γλυκός και αυτό δεν βοήθα την όλη κατάσταση. Ότι φωτογραφία και να δω, σχετική ή μη θα βρω έναν τρόπο να την συνδέσω μαζί του. Ότι τραγουδί και να ακούσω θα μου θυμίζει εκείνον, καθέ στίχος του τραγουδιού θα μου τον θυμιζεί. Αυτός βρισκέται πάντου, πάντα. Δεν υπαρχεί χώρος για τίποτε αλλό στο δικό μου σύμπαν. Και δεν ξέρω, αλλά είναι στιγμές που νομίζω ότι το επιδιώκει αλλά μαλλόν είναι της φαντασίας μου. Όπως και τόσα αλλά, όπως και ότι όλα αυτά που κανεί μπόρει να σημαίνουν κάτι. Είναι όλα της φαντασίας μου. Αν και το πήρα απόφαση, όταν πια χωρίσει θα του το πω και ότι είναι να γίνει ας γίνει, φοβάμαι. Φόβαμαι ότι τίποτα από αυτά που γινόνται δεν συμβαίνει πραγματίκα και ότι είναι όλα ένα όνειρο, ένα ομόρφο όνειρο παρόλο που ούτε και στο όνειρο δεν είναι δικός μου. Φοβάμαι ότι θα ξυπνήσω και δεν ύπαρχει τίποτα από όλο αυτό..Και εγώ θέλω να υπάρχει κάτι από αυτό ακόμα κι αν πονάει. Γιατί πορόλο που πονάει είναι όμορφο, κι ο πόνος είναι τόσο γλυκός μερικές φορές. Φοβάμαι μην τον χάσω, ενώ δεν είναι καν δικός μου. Και στην ουσία είναι ότι καλύτερο συμβαίνει τώρα στην ζωή μου γιατί τα υπολοίπα είναι σκάτα και κάτι παραπάνω. Τα πάντα είναι σκάτα, από το σχολείο μέχρι τους φιλούς μου και την οικογένεια μου και πιο σκάτα απ' όλους είμαι με τον εαυτό μου. Δεν υπάρχει σεβάσμος ανάμεσα μας. Είμαι ο πιος σκληρός κριτής του εαυτού μου, και με αυτά που σκέφτομαι με κάνω και νιώθω πιο χάλια από όσο νιώθω είδη. Μείωνω σύνεχως τον εαυτό μου και η αυτοπεοιπήθηση μου έχει πιάσει πάτο. Τόσο που νομίζω ότι κάνενας δεν με προσέχει και κάνενας δεν με ξερεί και όταν με φωνάζουν μένω και τους κοίταω και λέω μέσα μου δεν είναι δύνατόν αυτός να ξέρει έμενα, είναι απιστευτό και ας είμαστε 11 χρόνια και κάτι στο ίδιο σχολείο. Ένταξει δεν ξέρω αν μπορεί να νιώθω πιο μειονεκτήκα από τώρα, αλλά τίποτα δεν βοήθα στο να νιώσω πιο καλά με έμενα και με τις πράξεις μου. Και δεν ξέρω και τι με ενοχλεί, και κατά κύριο λόγω δεν είναι θέμα εμφανίσης, αυτό προσπάθω και το διωρθώνω κάπως -και είμαι περήφανη για αυτό- και στον συγκεκρίμενο τομέα μπορώ να πω ότι έχω κάνει μεγάλη προόδο, δηάδή δεν μίσω πλέον το σώμα μου, ένταξει δεν το λατρευώ κιολάς, ούτε μου αρέσει, δεν το θεώρω καν ικανοποιήτικο, αλλά ΔΕΝ το μίσω. Ο χαρακτήρας μου όμως είναι αυτός που με ενοχλεί, γενίκα είμαι καλό κορίτσι, συμπαθητίκη και κοινωνίκη -σύμφωνα με τους αλλόυς πάντα- αλλά ξέρω ότι αμα είχα λίγη παραπάνω αυτοπεποίθηση θα ήμουν αυτό ακριβώς που ήθελα, δεν θα φοβόμουν αν μιλήσω, δεν θα φοβόμουν να κάνω αυτά που έχω μες το μυαλό μου και στο τέλος παραμένουν απλά σκέψεις. Θα ήμουν αυτή που θα ήθελα να είμαι. Πού να βρω όμως αυτή τη γαμιμένη αυτοπεποιήθηση; ΠΟΥ; Ξέρω ότι πρέπει να προσπαθήσω, μα νιώθω ότι δεν έχω την δύναμη και την αντόχη. Ξέρω πως αν δεν προσπαθήσω, αν δεν πάθω, δεν θα μάθω, αλλά τι μπορώ να κάνω; Και είναι ειρωνία το ότι ενώ ολόι θέλουν τις συμβούλες μου, εγώ δεν μπορώ να συμβουλεύσω τον ίδιο μου τον εαυτό  ή έστω να ακούληθησω τις συμβούλες που δίνω. Τελίκα τίποτα δεν μπορώ να κάνω κι ας δείχνω πως μπορώ να κάνω τα πάντα και πως είμαι μες την τρελή χαρά ενώ μέσα μου δεν ύπαρχει τίποτα παρά μονό πόνος και αυτός......... :'/

So confused :/

Life is empty, can't remember anytime before,
On a plain lit cold December, see it evermore,
Gliding through this life, and another is a child,
and we're doing games, and losing things,
Always playing gigs.
Somewhere in the sky, where the moon the stars shine bright,
Where the sun is shining, in the night.
I am in disgrace, yet i see a smiling face,
and i hope you let me, share your place.
I don't live today.
Rain in the sky , make the world fly,
Into time, beg me your time.
Sun in the sky, make the world fly,
Into time, beg me your time.
Rain in the sky , make the world fly,
Into time, beg me your time.
Sun in the sky, make the world fly,
Into time, beg me your time.
Rain in the sky , make the world fly,
Into time, beg me your time.
Sun in the sky, make the world fly,
Into time, beg me your time.
Well, I lived in magic solitude
Of cloudy-looking mountains
And a lake made out of crystal raindrops ...
Roaming through Space tenthousand years ago
I've seen the giant city of Atlantis
Sinking to eternal waves of darkness ...
Somewhere in the blue distance
Are those long-forgotten trees of yore
A broken violin floating alone in December
Darkness everywhere and nothing more.
Symbol - strange Symbol - Melancholy
Painting torrid colors to a sky of green
Candle breathing one night only
Far away - in chillness - bleak - unseen ...
Drifting galley - ghostlike shadow,
Sails rigged to catch and kill the Time...
Echoes wandering down an endless meadow
To call the Thing ... Sublime !...
Ακούω αυτό το κομμάτι των Scorpions(<3) που είναι από τα αγαπημένα μου και κλαίω..
Συνειδητοποιώ ότι αυτή είναι ίσως και η πιο μπερδεμένη περίοδος της ζωής μου.
Μάλλον είναι.Είναι μια περίοδος γεμάτη με πρωτόγνωρα συναισθήματα για μένα.
Κάθε μέρα όλο και περισσότερα. Το μυαλό μου γεμίζει με ολοένα και περισσότερες σκέψεις, σκέψεις βασανίστικες.Σκέψεις που απλά θα μείνουν σκέψεις, εγκλωβισμένες σε κάποιο μέρος του μυαλού μου.Και η καρδία μου.. η καρδία μου. Η καρδία μου νιώθει τόσα πολλά, τόσα όσα δεν ένιωσε μέχρι τώρα. Τόσο που ακόμα και απλώς όταν με κοιτάει, ή τουλάχιστον νομίζω πως με κοίτα χτυπά τόσο δύνατα,και όταν βρίσκομαι κοντά του, νιώθω τόσο μικρή, χάνω κάθε δύναμη, νιώθω τόσο εύθραυστη και εντελώς απροστάτευτη, έτοιμη να σπάσω, να γίνω κομμάτια, όλες οι άμυνες μου διαλύονται.. και δεν με νοιάζει να τα μαζέψω μετά αρκεί να συνεχίσω να βρίσκομαι πλάι του. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που περιμένω να πάρει αγκαλιά και να μου πει: "Φαίνεσαι τόσο αδύναμη, πρέπει να προστατεύεις τον εαυτό σου, αλλά δεν χρείαζετε. Θα σε προσέχω εγώ. Θα είμαι εδώ να σε προσέχω δεν αφήσω κανέναν να σε κάνει κομμάτια". Όμως ξέρω ότι πότε δεν θα γίνει κάτι τέτοιο.. Πότε δεν θα με πάρει αγκαλιά, πότε δεν θα μου μιλήσει έτσι. Αυτά γίνονται μόνο στα όνειρα μου κάθε βράδυ.. εκεί που τριγυρνά απρόσκλητος.. και όσο και να προσπαθώ να τον διώξω μακριά δεν τα καταφέρνω. Στο τέλος πάντα επιστρέφει στα όνειρα μου. Όνειρα, τόσο εξωπραγματικά όμορφα.. Όνειρα τόσο αληθινά που όμως πότε δεν θα γίνουν πραγματικότητα. και αυτό είναι το χειρότερο από όλα. Να ονειρεύεσαι ενώ ξέρεις ότι θα ξυπνήσεις και θα πονάς, θα νιώθεις τόσο πληγωμένη για άλλη μια φόρα που ήταν απλά ένα υπερβολικά αληθινό όνειρο και όχι η πραγματικότητα. Και αυτός ο πόνος είναι δυνατός, πολύ δυνατός. Σε ξεσκίζει, σε κάνει κομμάτια, σε κάνει να νιώθεις ένα τεράστιο σφίξιμο στο στήθος και είναι λες και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα.. και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό, το υπομένεις μέχρι σίγα σίγα να απαλύνει, να ξεθωριάσει η ζωντάνια του ονείρου και μαζί και ο πόνος. Και να περιμένεις πως και πώς να κοιμηθείς για να ξεχάσεις όλα αυτά και στην τελική τι καταφέρνεις;; Απλά περιμένεις υπομονετικά να ξημερώσει και να

Αρχίσεις πάλι να πονάς. Και υπάρχει κι ένα αστείο στην όλη υπόθεση.. ότι ΔΕΝ ξέρω τι στο καλό σημαίνουν όλα αυτά που νιώθω, είναι τόσο καινούρια για μένα και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τα αντέξω, και δεν έχω και κανένα να τα μοιραστώ. Όλα αυτά τα ξέρω μόνο εγώ κι ο εαυτούλης μου κι αναρωτιέμαι αν είναι πολλά για να τα αντέξω μόνη μου. Θέλω να μιλήσω σε κάποιον. Ξέρω ότι εκεί έξω είναι άτομα που μπορώ να εμπιστευτώ και να τους μιλήσω, αλλά δεν μπορώ. Δεν μπορώ και δεν ξέρω γιατί. Απλά κάθε φόρα που είναι να μιλήσω για αυτόν κάτι παθαίνω, δεν ξέρω τι, αλλά ότι και να είναι δεν μου αρέσει, δεν μου αρέσει που δεν μπορώ να πω σε κανένα τι νιώθω, πως νιώθω  και κανένας δεν μπορεί να μου πει τι είναι όλο αυτό, γιατί γίνετε όλο αυτό. Κάθε φόρα που είναι να μιλήσω για αυτό, πάντα στο τέλος κωλώνω και δεν λέω τίποτα. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα. Ελπίζω όχι για πολύ, γιατί δεν ξέρω αν θα αντέξω αυτό το πολύ. Τουλάχιστον ξεχνιέμαι λιγάκι με την μουσική. Και τώρα πια αλήθεια πιστεύω αυτό που λένε ‘only music can save us’ , all the other things are shits about me.

Κάθε τέλος δύσκολο..

Η αυλαία έχει πέσει.

Ότι ήταν να γίνει έγινε, ΤΙΠΟΤΑ δεν αλλάζει πια.

Τίποτα δεν γυρίζει στο παρέλθον, τιπότα δεν μένει στο παρέλθον.

Κάθε τέλος είναι δύσκολο, αλλά κάθε τέλος σημαίνει και μια καινούρια αρχή.

Ναι, μια καίνουρία αρχή. Αυτό χρείαζομαι.

Δεν ξέρω αν μπόρω να κάνω τώρα την αρχή, μα το τέλος έφτασε.

Δεν πάει αλλό, εδώ μπαίνει το τέλος, κατί που δεν επιδιώξα, κατί που δεν ήθελα,

κατί που ήταν όμως αναποφέκτο, κάτι που έφτασε τελίκα.

Όλα αυτά θα μείνουν ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ χαραγμένα κάπου σε ένα χάρτι, σε ένα τετράδιο, σε μια κάρδια, σε ένα μυάλο. Πάντα θα ύπαρχουν κάπου.

Απλά τώρα πρέπει να φύγω μακρύα και έγω. Έσεις το έχετε κάνει ήδη.

Αύτη τη φόρα όμως δεν θα φύγω γιατί το έχετε κάνει κι έσεις.

Αύτη τη φόρα θα φύγω ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Θα ζήσω για μένα, θα παλέψω για μένα, θα πίστευω για μένα, θα θέλω για μένα, θα πόνω για μένα, θα κλαίω για μένα, θα γελώ για μένα, θα χορεύω για μένα, θα μέθω για μένα, θα ξενύχτω για μένα, θα είμαι καλά για μένα. ΟΤΙ ΚΑΝΩ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Και αύτη τη φόρα θα φύγω αλήθινα.

Θα φύγω μακρύα από ότι με κρατούσε πίσω,

μακρύα από ότι μου δημιουργούσε απείρα κόμπλεξ.

Τώρα πια θα είμαι έγω χώρις κομπλέξ χώρις να φοβάμαι να είμαι η προταγωνίστρια.

Μόνο το πρώτο βήμα έπρεπε να κάνω.

Και τώρα που το έκανα μπόρω να κάνω κι αλλά πολλά βήματα γιατί αυτη τη φόρα φευγώ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Απλά έπρεπε να γίνει η αρχή και τώρα που έγινε είμαι ΚΑΛΑ κι αυτό έχει σημασία.

When your gone..

I always needed time on my own

I never thought I'd need you there when I cry

And the days feel like years when I'm alone

And the bed where you lie is made up on your side

When you walk away

I count the steps that you take

Do you see how much I need you right now?
When you're gone...

The pieces of my heart are missing you

When you're gone...

The face I came to know is missing too
When you're gone

The words I need to hear to always get me through

The day and make it ok

I miss you

I've never felt this way before

Everything that I do reminds me of you

And the clothes you left, they lie on the floor

And they smell just like you,

I love the things that you do

When you walk away

I count the steps that you take

Do you see how much I need you right now?
When you're gone...

The pieces of my heart are missing you

And when you're gone

The face I came to know is missing too
And when you're gone

The words I need to hear to always get me through

The day and make it ok

I miss you

We were made for each other

Out here forever I know we were, yeah
And all I ever wanted was for you to know

Everything I'd do,

I'd give my heart and soul I can hardly breathe

I need to feel you here with me, yeah

When you're gone...

The pieces of my heart are missing you

And when you're gone

The face I came to know is missing too
And when you're gone

All the words I need to hear will always get me through

The day and make it ok

I miss you...

Πόσο υπέροχο τραγουδί;;<3

Κάθε φόρα που το ακούω δακρύζω, και κάθε φόρα αναρωτιέμαι πότε θα πάψω να δακρυζω.

Είναι το αγαπήμενο μου, το μόνο που εδω και 3(;) χρόνια,

δεν εφυγε πότε από τα τοπ για μενα τραγούδια είναι πάντα εκεί στην κορυφή.

Δεν πέρνα μέρα και να μην το ακούσω και να μην κλαψώ.

Ναι, καθέ φορα που το ακούω κλαίω,

είμαι μαζοχίστρια γιατί ενω ξέρω πως μου κάνει κακό να το ακούω,

εγώ εκεί να του ακούω και όχι μια και δύο φορές την μέρα, αλλά άπειρες.

Μου κανεί κακό και πολύ μαλίστα.

Το έχω συνδέσει με μια περίοδο που σημάδεψε την ζώη μου.

Μια φρίκτη περίοδο, που δεν είχα κανένα.

Μια περίοδο ασχήμη που όμως με έκανε πιο δύνατη σαν ανθρώπο,

μια περίοδο που με έκανε να αγαπήσω την μονάξια μου

μια περίοδο που με έκανε να καταλαβώ πραγμάτα όσο κι αν πόνουσε.

Και στην τελίκη έμαθα να ζω με τον πόνο τώρα πια δεν πείραζει.

Εγώ ο πόνος κι η μοναξία είμαστε φιλαρακία πλεον.

Είναι φόρες τώρα πια που η απούσια τους με ενόχλει.

Και τότε εγώ η χάζη μαζοχίστρια κάθομαι με τις ώρες και ακούω αυτό το τραγούδι.

Το ακούω και νιώθω ΟΛΑ τα συναισθήματα που ενιώθα τότε.

Όλος ο πόνος κι η μοναξία του τότε επανέρχονται στο μυαλό και την κάρδια μου.

Διώχνουν κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη.

Μένουν μόνο τα συναισθήματα εκείνα, ο πόνος κι η μοναξία.

Ένιωθα να διαλύομαι ΞΑΝΑ, ένιωθα ότι έπρεπε να ξεκινήσω από την αρχή.

Να ξεκινήσω να μαζευώ τα κομμάτια μου ΠΑΛΙ.

Να τα μαζευώ και όμως να μην μπόρω να τα ένωσω,

και ο πόνος όλοενα να δυναμώνει, να δύναμωνει και να μην μπόρω να το σταματήσω.

Στην σκέψη αυτόματα ερχόνται τα ατόμα του τότε, τα λόγια τους.

Τα λόγια τους τα ΨΕΥΤΙΚΑ.

Αν δεν εννόεις κατί καλύτερα μην το πεις.

Πραγματίκα αναρωτιεμαί πως καταφέρα να επιβιώσω εκείνη την περίοδο,

και να μην κάνω καμία βλακεία.

Τόσο χαλία ήταν. :|

Summer.

Έκει που εψάχνα κάτι στίχους, βρήκα αυτούς -Πόσο πόλυ μου ταιρίαζουν;;- :

Just the smell on the summer can make me fall in love
We go to the parties listen to the dj’s
Dance dance dance and go crazy
She’s a party queen an she’s in party heaven
Her clock is stuck on late
Got a first name basis at 7-11

καλοκαίριιι λοιπόν..

Και κάταλαβα πόσο αγαπώ το καλόκαιρί και ίδιεταιρα αυτό το διάστημα.

Πόσο υπέροχα παίζει να'ναι πάντα τετοιο καίρο;;

Ακόμα κι όταν όλα μου πάνε χάλια, ΠΑΝΤΑ τετοιο καίρο η διάθεση μου φτιάχνει,,

το μόνο που θέλω είναι να διασκεδάζωω, να πίνω, να μεθώ, να γελώ, να πηγαίνω παραλία.

Ναι αυτή είναι η καλύτερη περίοδος του χρόνου έδω και χρόνια.

Ο τελευταίος μήνας του καλοκαίριου, ο τελευταίος και πιο ύπεροχος.

Ο τόπος γεμίζει κόσμο, κόσμο γνωστό και άγνωστο, ωραίο και μη.

Τα πάντα είναι τόσο υπερόχα, η παρέα, η πλατεία, ο κόσμος.

Όλη τη χρόνια δεν πίστευω πως και αυτός ο Αύγουστος θα είναι τόσο υπέροχος,

όσο ο προηγούμενος, κι όμως καθέ χρόνο και καλύτερα..

Ο φετίνος όμως είναι πιο ξεχωρίστος από όλους τους υπολοιπους,

όχι ότι άλλαξε κάτι, τα πάντα είναι ιδία η πάρεα, η πλατεία.

Αυτό που άλλαξε είναι κάτι σε έμενα και τα συναισθήματα μου.

Και δεν το άλλαξα έγω καποιος άλλος το έκανε.

Ναι μπόρει και να'μαι ερωτευμένη.

Ποιος;; Εγώ :Ο

Ναι, εγώ που πότε δεν είχα φάει κόλλημα με κανέναν,

Εγώ πότε δεν ήθελα κανέναν,

Εγώ που πότε δεν ασχόληθηκα πραγματίκα με τ'αγόρια.

Ναι, εγώ.

Για να πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν όντως είμαι ερωτευμένη,

παντώς κατί έχει αλλάξει μέσα μου, και το έχει αλλάξει αυτός.

Μπόρει απλά να είναι κόλλημα, όμως σίγουρα δεν μ'αρέσει απλώς.

Άπλα θα μείνουμε όπως είμαστε, γιατί ΠΟΤΕ δεν θα γίνει κατί μετάξυ μας..

Γιατί εγώ είμαι δείλη κι αυτός πότε δεν θα κάνει κάτι.

Να πέρνατε τόσο όμορφα όσο έγω. x