FUCK YOU LIFE. REALLY FUCK YOU.

every fucking day we are complaining about how miserable our life is, how much it sucks. -even when is not- we are complaining coz our life is not perfect. we are fuckin idiots. because a girl I knew, dead yesterday from cancer, she has to fight every single day, but every single day was smiled, she was happy, no matter how painful her life was. It was one of the best girls I’ve met, and she’s gone. She’s an angel now, and maybe is better for her, I mean she is not going throught the pain any more, but she’s not here. She was 17, she didn’t even live the life she deserves. Isn’t it unfair? Why god choose to take the good people? 
Just R.I.P beautiful girl, u will never be forget.

Και ναι την ήξερα ελάχιστα, μα ο θάνατος της με πήρε τόσο από κάτω.. Δεν το αντέχω αυτό. Είναι τόσο άδικο γαμώτο μου. 

Σε εσένα που δεν θα το διαβάσεις ποτέ..

Νόμιζα πως σε είχα ξεπεράσει. Το πίστεψα, για λίγο. Τώρα όμως που δεν ήμαστε όπως πριν, μου λείπεις. Μου λείπει αυτό που είχαμε, ότι είχαμε, αν είχαμε κάτι τέλος πάντων. Όμως δεν θα ξανακολλήσω. Δεν πρέπει. Δεν αξίζεις πια. Δεν είσαι όπως πρώτα. Δεν είσαι εσύ. Δεν είσαι αυτός που ερωτεύτηκα και ίσως αυτό είναι που μου λείπει, εσύ, ο αληθινός εσύ. Και ναι δεν σε γουστάρω σαν άνθρωπο πλέον, όμως δεν μπορώ έτσι απλά να μη σε αγαπώ-ή ότι είναι αυτό το αίσθημα, anyway-. Μπορώ; Μα τι λέω, εδώ δεν μπορώ να αγνοήσω μικρά πράγματα, δεν μπορώ να αντισταθώ σε μικρά πράγματα, πως μπορώ σε σένα; Ειδικά εκείνες τις στιγμές που γίνεσαι πάλι ο παλιός εσύ, ο αληθινός. Εκείνες τις στιγμές σε ερωτεύομαι ξανά. Και όση πρόοδο καταφέρνω να κάνω όλες τις άλλες φορές που είσαι απλά σαν τους άλλους μέσα σε μια στιγμή γκρεμίζεται. Όταν με κοιτάς με αυτά τα γούτσου τα ματάκια τα πληγωμένα, και αφήνεις να φανεί πόσο πονάς, τότε που θέλω να σε πάρω αγκαλιά και να σου πω όλα θα πάνε καλά, τότε σε ερωτεύομαι ξανά. Και αν κάποιες φορές βρω τη δύναμη και σε πάρω αγκαλιά, φοβάμαι να μιλήσω, φοβάμαι ότι θα καταλάβεις. Και δεν μιλάω, απλά σε κοιτάζω, μα νομίζω καταλαβαίνεις. Και εσύ δεν θέλεις να καταλάβω ότι καταλαβαίνεις. Δε γίνεται να μη καταλαβαίνεις. Και είναι και αυτές οι άλλες φορές που είσαι τόσο πολύ σαν τους άλλους και καθόλου εσύ και θέλω τόσο πολύ να σε πλακώσω. Να σου φωνάξω να γίνεις όπως πριν

γιατί για καμιά και για κανέναν δεν αξίζει να χάσεις τον εαυτό σου (ποίος μιλά όμως εε; ειρωνεία..) . Και πραγματικά μακάρι να μην ήμουν τόσο δειλή, μακάρι να μπορούσα να σου μιλήσω. Μακάρι να μπορούσα να σε κάνω να δεις τον εαυτό σου με τα ματιά μου. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα ήθελες για τίποτα στο κόσμο να αλλάξεις όπως δεν θέλω ούτε γω. Αλλά μάλλον δε σ'αγαπάω αρκέτα, γιατί δε μπορώ να σου το πω. Φοβάμαι. Φοβάμαι να σου μιλήσω για ότιδηποτε πλέον, νιώθω τόσο ευάλωτη κοντά σου, νιώθω ότι αν σου μιλήσω μετά δεν θα μπορώ να ''κρυφτώ'' αν ξεκινήσω να σου μιλάω θα τα πω όλα, δεν θέλω όμως. Φοβόμουν ότι θα σε χάσω. Σε έχασα όμως. Το ήξερα από την αρχή ότι θα σε έχανα. Εγώ σε έσπρωξα μακριά μου, το ξέρω, ξέρω πως για όλα φταίω εγώ. Ξέρω ότι δεν έπρεπε να το κάνω αυτό, μα δε μπορούσε, με πλησίαζες επικίνδυνα πολύ, θα δενόμουν. Και πάντα αυτό κάνω, κάθε φορά, μα κάθε φορά που έρχομαι πιο κοντά με κάποιον τον διώχνω μακριά. Φοβάμαι τόσο πολύ τους ανθρώπους. Εσύ λοιπόν δεν ήσουν η εξαίρεση, αν και με έκανες να ξεπεράσω τα όρια μου. Έφτασες πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλο προσπάθησε, παραλίγο να το αφήσω να συμβεί.
Καλύτερα όμως έτσι, γιατί αν το άφηνα να συμβεί, ή θα έφευγες εσύ, ή εγώ γιατί εγώ ξέρω πόσο λίγη  είμαι για σένα, πόσα πολλά αξίζεις όταν είσαι εσύ, κάτι που εσύ μάλλον δεν ξέρεις. Δεν έχεις τι παραμικρή ιδέα για το τι αξίζεις. Να ξέρεις μόνο(που δεν θα το ξέρεις) ότι πάντα θα είσαι κάπου μες το μυαλό μου, και τη καρδιά μου, και ας μη μιλήσουμε ποτέ ξανά, και ας είμαστε πάντα σα δύο ξένοι..

Bye 2012...

Πάει κι αυτή η χρονιά. Και πραγματικά, σκεφτόμουν ότι δεν ξέρω πως να την περιγράψω, πως να την χαρακτηρίσω τέλος πάντων. Ήταν μια χρόνια τόσο γεμάτη, και τόσο άδεια. Μια χρόνια δύσκολη, αλλά και όμορφη κάποιες στιγμές. Μια χρονιά σκατά, που όμως έβαλε πολλά πράγματα στη θέση τους. Μπήκε το νερό στο αυλάκι που λέμε. Ξεκίνησε τόσο άσχημα, που δεν περίμενα ότι θα τέλειωνε τόσο όμορφα, ούτε καν πριν 2 βδομάδες δεν περίμενα ότι θα τέλειωνε τόσο όμορφα. Μπήκε τόσο σκατά το 2012. Στενοχωριόμουν άδικα, για ανθρώπους που δεν άξιζαν ούτε ένα από τα τόσα δάκρυα που έχυσα για πάρτι τους. Μα τώρα αυτοί οι τοξικοί άνθρωποι, οι ''φίλοι'' μου, είναι εν μέρη παρελθόν, όσο γίνεται βασικά. Έχουν φύγει από τη ζωή μου, είναι απλά γνωστοί, και πλέον μπορώ να απολαμβάνω τη ζωή μου, δίχως να νιώθω περιθωριοποιημένη, δίχως να ζω στις σκιές. Γιατί όσο καιρό έκανα παρέα μαζί τους, αυτό έκανα, ζούσα στις σκιές, στο περιθώριο, και δεν καταλαβαίνω γιατί στο διάολο δεν ήθελα να τους διώξω νωρίτερα, και ακόμα χειρότερα, δεν καταλαβαίνω γιατί το προσπαθούσα τόσο το να τους κρατήσω στη ζωή μου, το να είναι σημαντικοί στη ζωή μου, το να είμαι σημαντική εγώ στη ζωή τους -πράγμα που δεν ήμουν ποτέ- . Δεν μετανιώνω όμως που ήταν φίλοι μου, κάποτε ήταν ότι ακριβώς ήθελα, ότι ακριβώς χρειαζόμουν, εξάλλου, έμαθα από αυτούς, έμαθα πολλά. Και τους ευχαριστώ γι'αυτό, όπως και κάθε άνθρωπο που έχει περάσει από τη ζωή μου, γιατί κάτι πήρα απ'όλους. Εξάλλου έτσι πρέπει, να κερδίζει ο καθένας μας κάτι από τον άλλον. Αλλά τους περισσότερους δεν τους αρκεί να κερδίζουν κάτι, θέλουν μετά να σε ποδοπατήσουν, να πατήσουν πάνω σου, ν'ανεβούν πιο ψηλά, αλλά όταν σηκώνεσαι, πέφτουν ενώ δε το περιμένουν και τσακίζονται. Έτσι είναι η ζωή, φέρνει τα πάνω κάτω. Το μόνο που καταφέρνουν στην τελική είναι να σε κάνουν πιο δυνατό. Μα δεν ήταν μόνο αυτοί οι τοξικοί άνθρωποι. Ήταν και αυτός, ο μη τοξικός άνθρωπος, που όσο όμορφη έκανε τη ζωή μου, άλλο τόσο σκατά. Τι να πεις. Όμως τώρα πια πάει κι αυτός, στο ερωτικό επίπεδο τουλάχιστον, γιατί μετά από όσα έχει κάνει, και μετά από όσα έχει γίνει δεν λέει πολλά πλέον. Είναι ίδιος με τους άλλους πια. Έχει γίνει τόσο ρηχός και επιφανειακός όσο οι άλλοι, γιατί δεν ήταν τόσο. Όμως υπάρχει κάπου μέσα του αυτός ο παλιός καλός του εαυτός, το βλέπω στα μάτια του. Και κάποιες φορές τον αφήνει να βγει στη επιφάνεια. Κάτι είναι κι αυτό. Νομίζω. Μερικές φορές είναι ακόμα τόσο γλυκός όσο πριν. Αλλά πραγματικά τον έχω ξεπεράσει νομίζω, μπαμ και κάτω. Έτσι ξαφνικά όπως τον ερωτεύτηκα. Γιατί τον ερωτεύτηκα, ίσως και να τον αγάπησα. Μα ακόμα τον αγαπάω, σαν φίλο. Και πάντα θα τον αγαπάω. Και ενώ το 2012 ξεκίνησε τόσο σκατά, να κλαίω για ανθρώπους, που είτε άξιζαν είτε όχι, τελειώνει τόσο όμορφα, με το να φεύγουν αυτοί που δεν άξιζαν, να μένουν αυτοί που αξίζουν. Επιτέλους να ανοίγω τα μάτια μου, εγώ και να βλέπω ποίοι αξίζουν και ποίοι όχι, με το να ξεπερνάω το κόλλημα, με το να αρχίζω να βρίσκω ξανά τον εαυτό μου ... Τελειώνει το 2012 με μια πανέμορφη βδομάδα, που έγινα αρκετά, τίποτα σπουδαίο, μικρά πράγματα, όμορφα πράγματα. Παρόλο που ήταν μια δύσκολη χρονιά, παρόλο που ακόμα δεν είμαι στα καλά μου, που ακόμα δεν έχω βρει τελείως τον εαυτό μου, και δεν πρόκειται να τα καταφέρω φέτος γιατί περνάω δύσκολα με το διάβασμα και τα νεύρα και όλα αυτά, όμως είμαι χαρούμενη γι'αυτή τη χρονιά, γιατί ξεκαθάρισε το τοπίο, ή μάλλον ήταν από πάντα ξεκάθαρο, απλά εγώ άνοιξα τώρα τα μάτια μου για να το δω. Και δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να ήμουν τόσο τυφλή, τόσο χαζή και τόσα άλλα πράγματα. Μπορεί ακόμα να μην είμαι εντελώς καλά, μα το χρωστάω στον εαυτό μου να γίνω, γιατί πέρασα πολλά, - που ίσως σε πολλούς να φαίνονται βλακείες, ασήμαντα μπροστά σε ότι περνάνε αυτοί, και πιθανόν να έχουν δίκιο, μα εγώ τόσα αντέχω - μου χρωστάω να γίνω αυτή που θέλω να γίνω, όχι αυτή που θέλουν οι άλλοι να γίνω, και θα το κάνω, έτσι για την αλλαγή ρε γαμώτο. Και μακάρι το 2013 να καταφέρω να κάνω πράγματα που θέλω, να γίνω αυτή που θέλω, μακάρι να είναι η χρονιά μου. Και μακάρι να είναι και η δική σας, και η δική του καθενός γιατί όλοι το αξίζουμε, όλοι αξίζουμε να είναι χρονιά μας, αφού έχουμε επιβιώσει μέσα από το 2012, γιατί μπορεί να πληγωθήκαμε, μπορεί να πληγώσαμε, αλλά προχωράμε, το παρελθόν είναι παρελθόν και το αφήνουμε πίσω. Κοιτάμε μόνο μπροστά, στη χρονιά που έρχεται, στη χρονιά μας . ; )

Να περνάτε όμορφα, και χαρείτε όσο μπορείτε τη τελευταία μέρα του 2012
φιλιά  xxx

Σ'αγαπάω ρε γαμώτο.

Σ'άγαπάω ρε γαμώτο. Σ'αγαπάω και δεν λες να το καταλάβεις. Ή δεν θέλεις.. Ξέρω ότι το σ'αγαπάω είναι μια λέξη τόσοο μεγάλη, και δε τη λέμε, όμως, είναι τόσο πολλά, και τόσο έντονα αυτά που νιώθω εγώ για σένα. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη λέξη που να μπορεί να περιγράψει όλα όσα νιώθω. Γιατί απλός έρωτας δεν είναι. Πάνε δυό χρόνια, από τότε που άρχισα να νιώθω.. Δυό χρόνια και δεν άλλαξε τίποτα. Μόνο νιώθω ολοένα και περισσότερα. Και δεν είσαι καν δικός μου, ποτέ δεν θα γίνεις. Δεν ξέρεις πόσο με πονάει αυτό. Δεν θα μάθεις ποτέ. Όμως αντέχω. Κάθε μέρα είμαι δίπλα σου. Παίζουμε, κάνουμε σαν ζευγαράκι. Ξέρεις πόσο πονάει αυτό ρε διάολε; Ξέρεις; Ξέρεις πόσο πονάει να μου λες για τη δικιά σου; Ξέρεις πόσο με σκοτώνει να βλέπω τις φωτογραφίες σας; Ξέρεις πόσο με σκοτώνει που είσαι τόσο ωραίοι και ταιριαστοί μαζί; Ξέρεις πόσο με σκοτώνει να σε βλέπω να περνάς τόσο καλά μαζί της; Και όμως, βρίσκω τη δύναμη να εύχομαι να είστε πάντα μαζί. Πάντα τόσο χαρούμενοι, τόσο ερωτευμένοι. Και το εννοώ, δεν είναι λόγια του αέρα. Αν είσαι καλά μαζί της είμαι και γω. Αρκεί να είσαι μέσα στη ζωή μου. Με οποιοδήποτε τρόπο. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα. Δεν μπορώ να την όμορφη θυμήθω πριν εσένα, χωρίς εσένα. Με πονάει που είσαι εδώ, μα πιο πολύ με πονάει όταν δεν είσαι εδώ. Πονάει να μένω εδώ, μα πονάει περισσότερο να φύγω. Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που κοντά του δεν νιώθω άσχημη, ξεχνάω πόσο σκατά είμαι. Έχεις αυτή τη μαγική δύναμη να με κάνεις να γελάω ακόμα και αν το μόνο που θέλω είναι να κλάψω. Έχεις αυτό το κάτι ρε φίλε. Και μάλλον αυτό δε το βλέπω μόνο εγώ. Και ζηλεύω όλες τις υπόλοιπες που το βλέπουν. Ζηλεύω όλες όσες αγγίζεις, όλες όσες σε αγγίζουν. Ζηλεύω όσες σου μιλούν, σε όσες μιλάς. Δε το αντέχω αυτό. Όχι άλλο. Κουράστηκα. Κουράστηκα τόσο πολύ. Κουράστηκα να ξοδεύω τα βράδια μου κλαίγοντας, φτιάχνοντας στο μυαλό μου τη δική μας μικρή ιστορία. Και μετά να γελάμε μαζί, παρέα. Και να μην ξέρεις τίποτα. Νομίζω πως αν ήξερες όλα όσα νιώθω θα τρόμαζες. Είναι τόσα πολλά. Τόσο δύνατα. Όμως αντέχω. Μπορώ να αντέξω για σένα. Μπορώ να τα κρύβω για πάντα, αν έτσι θέλεις. Το μόνο που θέλω, είναι να νοιάσεζαι έστω και λίγο για μένα. Ακόμα και αλλιώτικα απ'ότι θέλω. Αρκεί να ξέρω ότι με νοιάζεσαι. Να μου προσέχεις. Σ'αγαπάω, και ας μη το μάθεις ποτέ.

Τι είναι αγάπη;

Εγώ δεν ξέρω τι είναι αγάπη. Δεν νομίζω ότι ξέρει κανένας να μου πει όμως. Το νιώθεις, το νιώθεις τόσο έντονα, και όμως δε μπορείς να πεις τι νιώθεις. Οι λέξεις είναι τόσο λίγες, τόσο μικρές και ασήμαντες μπροστά σε όλο αυτό που γίνεται μέσα σου. Αλήθεια, ούτε τι γίνεται μέσα σου δε μπορείς να περιγράψεις! Γιατί είναι τόσο δύσκολο να πεις τι είναι αγάπη; Γιατί άραγε είναι το πιο μεγάλο, το πιο δυνατό και πιο έντονο συναίσθημα απ'όλα; Σε όλες της, τις μορφές. Όμως πίσω από την αγάπη, δεν κρύβεται πάντα ένα μικρό συμφέρον; Δεν αγαπάμε τον άλλον και τον νοιάζεσαι, γιατί σε νοιάζεται κι αυτός; Δεν τον αγαπάς γιατί περνάμε καλά μαζί; Γιατί γελάμε μαζί ; Γιατί κάνει τα πάντα στη ζωή μας να μοιάζουν πιο όμορφα; Γιατί δε κάνει τα βουνά να μοιάζουν λόφους; Γιατί δε σηκώνει τη μισή απ'τη στεναχώρια μας, και τη μισή απ'τη χαρά μας; Γι'αυτό δεν αγαπούμε; Ή μήπως υπάρχει και η ανιδιοτελείς αγάπη;  Που δεν κρύβει κανένα συμφέρον πίσω της; Ούτε ένα τόσο δα; Ποια είναι αυτή η αγάπη; Πώς γίνεται να αγαπάς αν δεν νοιάζεται ο άλλος, αν δεν περνάτε καλά μαζί; Ε λοιπόν εγώ λέω ότι μπορείς! Μπορείς να αγαπάς ακόμα και αν ο άλλος δεν σου μιλάει καν, ακόμα και αν δεν σου ρίχνει ένα βλέμμα. Μπορείς να αγαπάς ακόμα και αν σε πληγώνει κάθε λέξη του, κάθε υποτιμητικό βλέμμα που σου ρίχνει! Μα πως γίνετε να αγαπάς ένα τέτοιο άνθρωπο; Ε δεν ξέρω, αλλά γίνεται.. Τα πάντα γίνονται, αρκεί να θέλεις. Μάλλον το να θέλεις δεν είναι αρκετό, πρέπει να θέλεις πολύ, απελπισμένα πολύ! Μα πότε είναι αρκετή η αγάπη όμως; Πώς ξέρουμε ότι αγαπάμε πολύ, τόσο που ίσως να είναι ανεπανόρθωτα πολύ ας πούμε; Νομίζω μόνο όταν καταλάβουμε ότι είμαστε ικανοί να θυσιάσουμε ακόμα και τον εαυτό μας για αυτόν τον άνθρωπο. Με όποιο κόστος. Και όχι μόνο στο λόγια, αλλά και στις πράξεις. Γιατί ως γνωστών, οι περισσότεροι στα λόγια γαμάνε, στις πράξεις γαμιούνται όμως! Και πως μπορούμε να αποδείξουμε ότι αγαπάμε τόσο πολύ που θα ήμασταν ικανοί για τα πάντα; Ακόμα και να θυσιάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, την ελευθερία μας, την υγεία μας, για αυτόν που αγαπάμε; Δεν ξέρω, αλήθεια, δεν ξέρω.. Όσο και να προσπαθώ να σκεφτώ, δεν μπορώ να βρω ένα τρόπο που να είναι αρκετός! Όλα είναι τόσο μικρά και ασήμαντα, για να τα κάνεις για κάποιον που αγαπάς, που αγαπάς αληθινά! Εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι είμαστε μικροί και ασήμαντοι μπροστά στην αγάπη, σε ανθρώπους που αγαπιούνται. Αυτό το ασυναίσθητο χαμόγελο που σου ξεφεύγει κάθε φόρα που τον βλέπεις, κάθε φορά που τον σκέφτεσαι, κάθε φορά που του μιλάς..αυτό το κάτι που νιώθεις κάθε φορά που σου χαμογελάει, που πάει να σπάσει η καρδιά σου, αυτό το κάτι που σε κάνει να λες, μονάχα γι'αυτό γεννήθηκα.. για να τον βλέπω να χαμογελά, και ας μη μπορώ να χαμογελώ και εγώ, αρκεί να χαμογελά αυτός, αρκεί να είναι καλά αυτός.. πάντα αυτός.. πάντα πρώτα αυτός, μετά τα υπόλοιπα. Αυτό το πράγμα που δε φεύγει απ'το μυαλό σου, που πάντα τριγυρνάει εκεί, που δε σε αφήνει λεπτό σε ησυχία.. αυτή η χαζή φάτσα που έχεις όταν θυμάσαι τα πειράγματα, πράγματα που κάνατε μαζί, που σε βλέπουν όλοι και αναρωτιούνται που πετάς, που ταξιδεύεις, γιατί τα μάτια σου λάμπουν τόσο ενώ δεν είσαι καν μαζί του. Που πονάς όταν είναι στην αγκαλιά μιας άλλης, όμως βλέπεις το χαμόγελο του και βρίσκεις το κουράγιο και τη δύναμη να χαμογελάς και να λες'' μακάρι να μη χωρίσουν ποτέ''. Αυτό άραγε είναι αγάπη; Είναι. Είναι όμως αληθινή αγάπη; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω καν τι είναι αληθινή αγάπη...


Τι σου κάνουν τα θρησκευτικά όμως εε; :Ρ
Μιλούσαμε σήμερα για την αγάπη..εμπνεύστηκα, 
λίγο το μάθημα, λίγο ο έρωτας... έγραψα κάτι μετά από τόσο καιρό!

Τέλος πάντων να σας πω για τη ζωή μου τώρα.. 
είμαι μπερδεμένη, τη μια είμαι τόσο χαρούμενη, και την άλλη νιώθω ότι δεν αξίζω τίποτα.
γενικά αυτή η χρονιά, αν και η πιο δύσκολη ξεκίνησε πολύ καλύτερα από ότι περίμενα, για να πω την αλήθεια περίμενα να είναι χάλια, όμως είναι όμορφη.
ξεκίνησα να κάνω πράγματα που θέλω, και να αποβάλλω τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μου. Άλλαξα παρέα και νιώθω τέλεια. Και τα χαζά, με έχουν συγκινήσει απίστευτα πολύ με πράγματα που έκαναν/είπαν και ειδικά 2 κοπέλες που είπαν ότι με έχουν σαν ''πρότυπο''. τους είπα βέβαια ότι δεν είμαι το καλύτερο, αφού τα σκάτωσα τόσες φορές, αλλά επιμένουν.. πάντως με κάνουν να νιώθω κάπως χρήσιμη, γιατί λένε ότι οφείλουν σε μένα αυτό που είναι τώρα, αν και τους εξηγώ ότι το οφείλουν μόνο στον εαυτό τους. Αυτά πάνω κάτω.. Ααα και ο wanna(never)be τα έχει με την άλλη ακόμα, και είναι τόσο όμορφοι μαζί :'). Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερα να με έγραφε στα @@ του, ίσως να μπορούσα να τελειώσω αυτή την ιστορία, αλλά είναι αδύνατο έτσι όπως κάνει τώρα-___-! Τώρα μάλιστα νομίζω ότι τέλειωσα:Ρ


Να περνάτε όμορφα,
καληνύχτες... xxxx

ΣΥΓΝΩΜΗ.

Συγνώμη που δεν είμαι καλή στο λέω τι νιώθω, 
να βάζω τα συναισθήματα σε λέξεις,
Συγνώμη που για όλα όσα άφησα ανείπωτα
Συγνώμη που σου σπάω τα νεύρα
Συγνώμη που δε σου αξίζω
Συγνώμη που δεν είμαι αρκετά όμορφη για σένα
Συγνώμη που δεν είμαι αυτή
Συγνώμη που δεν είμαι τέλεια
Συγνώμη που δεν είμαι αρκετά καλή
Συγνώμη που είμαι άχριστη
Συγνώμη που είμαι εγώ
μα πιο πολύ, ΣΥΓΝΩΜΗ που σ'αγαπάω
συγνώμη, συγνώμη, συγνώμη......
ΣΥΓΝΩΜΗ για όλα, όλα.

Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη

Απλά μερικές φορές αναρωτιέσαι γιατί, ένα γαμημένο γιατί είναι πάντα εκεί, ένα γαμημένο γιατί που θέλει απάντηση. Και η απάντηση είναι τόσο απλή που ούτε και να τη δω δε μπορώ, τόσο μπροστά στα ματιά μου είναι και όμως αρνούμαι να το δεχτώ. ΔΕΝ γίνεται να είναι έτσι τα πράγματα. Πώς μπορεί να είναι τόσο απλά; Ένα απλό δε θέλω δε βρίσκει απάντηση σε όλα τα ερωτηματικά μονάχα δημιουργεί κι αλλά, κι αλλά και δε τελειώνουν ποτέ, και όσο παίρνω απαντήσεις, άλλες τόσες ψάχνω. Φαύλος κύκλος, δε μπορώ να ξεφύγω. Τι έκανα λάθος; Γιατί όχι εγώ; Μπλα μπλα μπλα. Και όλο αυτό το μπλα μπλα και οι ηλίθιες ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις για ποιό λόγο; Για ένα ΤΙΠΟΤΑ, για κάτι που δε αξίζει. Και αφού δεν αξίζει γιατί ασχολούμαι; Δε ξέρω, αλήθεια, δε ξέρω. Μάλλον ακόμα με πονάει, μα τι λέω; Δε με πονάει, με σκοτώνει. Αλλά ποιός νοιάζεται; Στο τέλος όλοι μόνοι μας δε θα πεθάνουμε; Ποιό το νόημα να κάνουμε φίλους (για να πληγωθούμε), να ερωτευόμαστε ( για να πληγωθούμε), να αγαπάμε (για να πληγωθούμε); Ποιό το νόημα αφού πάντα θα πληγωνόμαστε; Μα όλοι δε λένε αν δε πονέσεις δεν αγαπάς, αν δεν γευτείς την αλμυρή πλευρά της ζωής δε θα καταλάβεις τη γλυκιά; Με έχετε ρωτήσει αμα εγώ θέλω να αγαπήσω; Όχι κανένας δε με ρώτησε, και προς πληροφορία σας, δε θέλω μα είναι ήδη αργά. Με έχετε ρωτήσει αν θέλω να γευτώ τη γλυκιά πλευρά της ζωής; Όχι δε το κάνατε, ε λοιπόν δε θέλω. Προτιμώ να μη έχω τίποτα να γευτώ, τίποτα να διηγηθώ παρά αυτό το πράγμα όλο. Αυτό το πράγμα που με τρώει, που με σκοτώνει κάθε μέρα και πιο πολύ. Στην αρχή σκεφτόμουν, με το καιρό θα περάσει, που θα πάει θα περάσει. Κάθε μέρα θα το νιώθεις όλο και λιγότερο, και μετά τίποτα, μετά δε θα το νιώθεις καθόλου, έτσι έλεγα στον εαυτό μου. Και τελικά τι; ΣΚΑΤΑ. Κάθε μέρα πονάει όλο και περισσότερο, κάθε μέρα τρώει περισσότερο από μένα. Δε θα' πρεπε όμως, κανονικά θα' πρεπε να' χε κοπάσει μέχρι τώρα, δε θα έπρεπε να ένιωθα, ούτε καν τσίμπημα, τίποτα. Αλλά γαμώτο για κάθε τι που χάνετε πονάμε, είτε είναι μια φιλία( και τι φιλιά!), είτε μια αγάπη. Πάντα πονάμε. Γιατί διάολο να πονάμε; Δε γίνεται να φεύγουν έτσι απλά και να μας αφήνουν μόνο τις αναμνήσεις; Και αν γινόταν να μη βλέπαμε τα άτομα αυτά ξανά; Έτσι να τα θυμόμασταν όπως ήταν όχι όπως είναι, γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλάζουν οι άνθρωποι μάτια μου, δεν θα είναι πάντα εδώ, κάποτε θα φύγουν, κάποτε θα σε προδώσουν. Εμένα γιατί δε μου το είπε κανένας αυτό; Γιατί έπρεπε να το ανακαλύψω μόνη μου αυτό; Ήταν άσχημο. Τουλάχιστον ας μην έλεγαν για πάντα.. ας έλεγαν μέχρι να βαρεθώ, στο κάτω κάτω αυτό δεν εννοούν; Ή ας έλεγα για όσο μπορώ. Δε τους είπες κανένας ότι το για πάντα είναι πολύς καιρός και ίσως να μην αντέξουν; Και τώρα που το έμαθαν γιατί συνεχίζουν να το λένε; Γιατί είναι όλοι τόσο ψεύτες; Τόσο υποκριτές και επιφανειακοί; Ή μάλλον γιατί να ήμαστε; Μπορεί τώρα πια να μην είμαι τόσο πολύ, μα κάποτε ήμουν. Και τώρα που το σκέφτομαι ξέρω και γιατί. Τότε περνούσα πιο ωραία, όλα ήταν όμορφα. "Νοιάζονταν" για μένα και νοιαζόμουν(ακόμα νοιάζομαι δηλαδή αλλά δεν το ξέρουν, ούτε θα το μάθουν ποτέ), περνούσα καλά, δε με ένοιαζε τίποτα απλά αυτό, να περνάω καλά. Ακόμα με νοιάζει να περνάω καλά βεβαία, απλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Αλλά τότε δεν ήμουν εγώ, ούτε τώρα είμαι εγώ.  Βασικά μάλλον δεν ξέρω που είναι το εγώ μου, έτσι όπως το βλέπω χάθηκε για πάντα, δε πρόκειται να το ξανάβρω. Υγεία όμως.  Έτσι δε λένε; Έτσι λένε.

Νομίζω δεν αντέχω άλλο, τα μάτια μου είναι κατακόκκινα, πρησμένα και θολά, ίσα ίσα που βλέπω τώρα, η μύτη μου κατακόκκινη από το κλάμα όμως έπρεπε. Έπρεπε για να ξεσπάσω, να φύγουν όλα αυτά από μέσα, δεν μπορούσαν να μείνουν περισσότερο εκεί θα έκανα έκρηξη. Μου έκανε καλό. Πόσο μου έλειψε αυτό, το να γράφω..να κλαίω..να γελάω δίχως να φοβάμαι, δίχως να νοιάζομαι.

Καληνύχτες..

Καλημέρες.. ότι θέλετε.

Ααα και θέλω να πάω στη συναυλία των Red Hot Chili Peppers, αλλά δε το βλέπω, δε πρόκειται να με αφήσουν, αμα πάω όμως θα γίνει κάτι σημαντικό το ξέρω, το νιώθω. Ευχηθείτε να πάωωωω<3

Φιλιά, να περνάτε όμορφα. xx